Ballen Bagger: offroaden door het Gooi op 02-02-2002
Wat vooraf ging...
Eind 2001 werd de datum bekend gemaakt: 2 februari, de trouwdag van ons aller geliefde Maxima en Willem-Alexander, zodat, volgens Opa, al het burgerlijk plebs thuis voor de buis zou zitten en ons niet lastig zou vallen in de bossen. Prima! Wij gaan mee, hadden we toen al besloten.
Maar toen de datum naderde bekroop mij het gevoel, dat het helemaal niet slim zou zijn om mee te gaan. De mensen die mee zouden gaan hadden allemaal zoveel offroad ervaring, ik zou iedereen toch maar ophouden! Dat is voor hen niet leuk en ik voel me dan toch alleen maar schuldig.
Steffen vroeg het de laatste helft van de maand januari of ik het wel zeker wist, want als we wel gingen, moest er nog een hoop gesleuteld worden. Nee, ik wist het zeker, het werd helemaal nix, we gaan niet. We gaan die dag wel een lekker stukje rijden en eten alleen chinees mee 's avonds.
Afgelopen woensdag (30 jan 2002) zei ik 's middags nog steeds dat ik niet wilde gaan, maar 's avonds deed iets mijn besluit toch veranderen. Er hadden zich inmiddels zoveel "beginners" aangemeld, dat ik dacht dat ik daar toch wel in zou passen, dus wilde ik opeens wel mee!
Sleutelen
In drie dagen tijd hebben we het volgende nog moeten doen:
- mijn voorband vervangen (daar zat een redelijk versleten, maar op de weg nog goed mee te rijden Sahara op) voor een lekkere noppenband. Waar doe je zoiets? Op het balkon hadden we bedacht, want buiten krijgen we er geheid gezeik mee door al die burgerlijke lui hier in de flat. We waren het wiel naar binnen aan het sjouwen, en Steffen zei: we kunnen het ook in de keuken doen, dan leggen we daar het stuk zeil wat nog over is daar neer. Want dan hebben we gelijk water bij de hand. *kloink* De nieuwe 2Euro-munt viel en uiteindelijk hebben we de band verwisseld in de douche :-)
- het achterwiel van de Opa-XT in orde maken (Steffen was al bezig geweest de lagers te vervangen, maar de keerringen en O-ringen moesten nog gekocht en gemonteerd worden. En het wiel verwisselen voor het wiel wat er nu in zat natuurlijk.
- het voorwiel van de Opa-XT vervangen voor eentje met nog een beetje noppen.
- het stuur van de Opa-XT vastgezet, andere hendeltjes erop, het licht gemaakt, handvaten (Griffgummi's !!!) erop.
- en de Opa-XT moest natuurlijk olie tanken en benzine peilen :-)
De dag zelf
Om half 8 bij Erik zouden we met 7 man verzamelen: Erik, Baffo, Steven, Kees, Pim, Steffen en ik. Kees reed met zijn auto en aanhanger, waar drie motoren op konden en Pim had een boedelbak gehuurd waar vier motoren in konden. Helaas paste dat niet en gelukkig vond Baffo het niet heel erg om op de motor naar Blaricum te rijden.
Steffen en ik reden met Pim mee en de rest met Kees. Zij zouden rechtstreeks over de snelweg naar Blaricum rijden en wij moesten Pims motor nog ophalen in Leidschendam.
Leidschendam hadden we natuurlijk zo gevonden, we laadden Pims WR400 in. FF het de auto met aanhanger achteruit de weg op rijden en we konden vertrekken, dachten we. Na Pims tiende poging die alweer mislukte, stelde Steffen voor dat hij de kar wel achteruit de weg op zou rijden. Hij reed m rechtuit de weg op en daar hebben ze de kar met de hand 90 graden gedraad en achteruit gereden. De auto achteruit de weg op, lukte Pim wel, de kar eraan gekoppeld en we konden nu echt gaan :-)
Inmiddels had ik al een paar koffie in m'n mik gegoten. Om wakker te worden, want ik ben een echt avondmens en dan is om half 7 opstaan echt niet gaaf!!!!
Bij Utrecht reden we verkeerd. We moesten richting Hilversum maar namen de A28 naar Amersfoort. Wat doen we? Binnendoor naar het noorden rijden of de snelweg volgen. We kozen voor het laatste, want op de snelweg heb je geen vertragende dingen als "binnen de bebouwde kom" en stoplichten enzo. Ik moest al plassen (door al die koffie :-) en nu zou het nog langer duren voordat we er waren. Het was al bijna half 10, dus we waren al laat, dus stoppen was niet wenselijk. Ik houd het wel vol dacht ik.
Maar net voordat we de bebouwde kom van Blaricum binnenreden viel in het gesprek tussen Steffen en Pim het woord "wanhopig" en zo voelde ik me ook :-) Bij een bushokje zijn we gestopt. Oh wat was ik opgelucht zeg :-)
Opa's hollandse hutje (hij heeft ook een Frans hutje) vonden we vrij snel en we waren niet eens de laatste: Klaartje en FZSsemans waren er nog niet. Peter had water in z'n carburateur of tank en ze waren dat probleem aan het verhelpen.
We laadden de motoren uit, stelden ons netjes voor aan onbekende gezichten, nuttigden nog een bakje koffie en een stukje oranje-tompouce en kleedden ons om. Klaartje kwam alleen aanrijden, de TT van Peter wilde nadat de tank geleegd en schoongemaakt was en gevuld met nieuwe benzine, nog steeds niet starten.
De rit zelf...
De eerste groep was al vertrokken en om een uur of 11 (gok ik) vertrokken wij ook. Ik wilde achteraan rijden, maar Opa zei dat ik beter achter hem aan kon rijden, dan had ik geen last van harmonica-effecten en kon ik m'n eigen tempo rijden. Ja duh, m'n eigen tempo, dan houd ik juist iedereen op, dacht ik nog. Nouja, we zien wel.
Na het eerste stukje zand had ik natuurlijk al stress. Het lukte niet, ik hield iedereen op, ik wilde achteraan rijden. Steffen sprak mij ferm toe en op één of andere manier luisterde ik naar hem (dit komt zelden voor :-) en reed ik alweer door voordat ie goed en wel was uitgepraat!
Eigenlijk ging het gelijk al een klein beetje beter. We reden over zandpaden waar heel veel bladeren op lagen. Dit werkte heel goed bij mij. Als je naar het pad keek, zag het er vlak uit, je zag geen sporen of kuilen. Sporen ben ik allergisch voor, ik probeer altijd om door die sporen te blijven rijden, maar dat lukt nooit, zodat je uit het spoor rijdt en daardoor op je bek dreigt te gaan. Nare dingen, die sporen, vond ik altijd. Maar die zag je nu niet, of ze waren er ook niet, maakt niet uit, het ging in ieder geval goed!
Thomas was achter Opa gaan rijden (die houd ik toch niet bij :-) en Steffen reed achter me. Na een stukje zand/blaadjes-pad zag ik Thomas en Opa weer staan en toen ik daar ook stond en omkeek, bleek dat bijna niemand echt vlak achter me had gezeten, dus dat ik niemand had opgehouden (pak van m'n hart). We moesten zelfs even wachten op Klaartje en Erik, die het rustig aan deden. Op één of andere manier kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen en het rijden ging supergoed!
Na een kilometer of 20 namen Thomas, Steffen en Pim afscheid van ons en gingen met z'n drieën verder in een sneller tempo. Ik reed weer achter Opa aan over zo veel verschillende paadjes, ik weet de volgorde niet eens meer, maar er was van alles: zandpaadjes, met en zonder blaadjes, paden met enorme kuilen erin (ik stond net op tijd:-), waarna Opa met een grote grijns tegen me zegt: "leuk he, die kuilen!"
Op een zandpad met echt mul zand gaat het mis. Het lukt echt niet en ik stop. Iedereen rijd me voorbij, sommigen snel, sommigen wat langzamer en ik vraag me af, hoe doen ze dat? Je ziet geen extreem gezwabber van noch het voorwiel, noch het achterwiel en het lijkt wel of mijn wielen allebei telkens in een ander spoor wielen schieten. Ik zie Klaartje aan de zijkant ook peddelen en besluit haar te volgen.
Ik krijg geen tijd om dit verder te overdenken want Opa begint gelijk tegen me te lullen over het volgende paadje: een smal slingerend geultje vlak langs prikkeldraad aan de rechterkant en aan de linkerkant kun je niet rijden want daar staan bomen en gaat het schuin naar beneden. Of ik dat vervelend vind, want ik kon ook een stukje over de openbare weg die er langs liep rijden, daar kwamen we toch weer uit. Het gaf nix, want hij had ook een hekel aan zo'n smal paadje langs prikkeldraad. Ik rijd over het slingerende geultje natuurlijk, wat denkt Opa wel niet van mij! Tss. Het gaat allemaal prima. Rustig aan, want in prikkeldraad hoef ik zo nodig niet te vallen.
Op een ander zandpad wat een klein beetje mul was, vraag ik aan Opa hoe je dit nu het beste aan kunt pakken qua zithouding. Dat je op een zandpad vooral veel snelheid moet maken wist ik al, je gaat dan als het ware over het zand heen in plaats van dóór het zand. Maar als je voorop het zadel gaat zitten, bouw je druk op op het voorwiel en achterop op het achterwiel. Volgens Opa ga je achterop het zadel zitten of, als je op je stepjes staat, naar achteren hangen, door dit mulle zand, want je achterwiel wordt aangedreven. Behalve als je wilt sturen, dan zul je je voorwiel weer in het zand moeten krijgen, dus ga je op je tank zitten.
Opa gaat er vervolgens als een bezetene vandoor en ik probeer de theorie in praktijk te brengen, maar dat mulle zand blijf ik maar nix vinden, alles wiebelt en waggelt nog steeds. Dikke kans dat ik dus eigenlijk nog harder moet rijden om echt over het zand heen te rijden, maar dat durf ik niet. Ik kom er toch nog vrij goed doorheen, maar ben blij als er weer andere paadjes komen zonder dat mulle zand!
Gravel-achtige paadjes, graspaadjes, zand-met-blaadjes-paadjes, allerlei verschillende paadjes wisselen elkaar af, smal, breed, met takken en kuilen erin en erop. We komen bij een pad waarop je lekker hard door kunt rijden en ik rijd als tweede. Er komt een grote plas en ik dacht nog even "ha leuk, lekker spetteren!" maar ik zie het achterwiel van opa's XR een zwiepert naar links en naar rechts maken! Dat zag er zo heftig uit, dat ik plotseling remde en even twijfelde of ik er wel door durfde. Ik geloof dat Jan toen door de plas reed met wat minder hoge snelheid dat dat opa erdoorheen ging. Toen durfde ik ook wel en van dat zwiepen merkte ik helemaal nix, gewoon netjes rechtdoor en nix aan de hand natuurlijk. Mezelf een klein beetje toegesproken dat ik me niet zo moest aanstellen en om het goed te maken heb ik daarna een paar plassen netjes met spetters genomen :-) Die waren alleen niet zo enorm groot, maarja :-)
Op een zandpad waar het zand redelijk was aangereden zien we opeens Thomas en Steffen met een wandelaar met hond staan praten. Thomas en Steffen gedragen zich netjes en schreeuwen en schelden niet, maar de man staat witheet ordinair te schelden. "Dat kan ik beter" moet Opa gedacht hebben en hij stopt, neemt gewoon het gesprek over en opeens stelt de man de vragen en opmerkingen niet meer maar moet hij Opa's vragen en opmerkingen beantwoorden. Hij weet blijkbaar niet wat ie meemaakt en wordt zomogelijk nog kwader. Die man blijft er zometeen nog in, dacht ik nog, maar ik moest er wel vreselijk om lachen, zeker toen ik naar Thomas keek, die kon z'n lachen ook absoluut niet houden!
IK kom hier voor m'n rust, zei de withete man, en hij stond de hele week in de file en wij verstoorden hier de rust met de herrie van onze motoren en die motoren mochten hier helemaal niet komen volgens de man. Dat mochten we dus wel en Opa praatte dan weer flink hard en dan weer heel rustig en bedaard tegen die vent die helemaal niet meer wist hoe die het had. prachtig gewoon. Of ie veters in z'n schoenen had en of ze lang waren vroeg Opa. Uhhhh ja, hoezo? Nou dan kon ie zich in die hoge boom daar opknopen, dan had ie rust :-)
Wat een zeikerd zeg, we zijn toen maar doorgereden. Thomas en Steffen zagen Pim alweer staan en zijn doorgereden.
Er volgden nog vele afwisselende paden waar ik voor m'n gevoel echt supergoed gereden heb, hobbels kuilen, etc etc en gewoon lekker gassen!!!
Opeens zagen we de tweede groep (Thomas, Steffen en Pim) staan pauzeren en we zijn er bij gaan staan. We drinken en eten wat en Pim wil al snel weer weg, maar Thomas en Steffen waren nog ff aan het socializen, dus Pim ging wel ff tanken en dan zag ie ze zo wel.
maar toen wij bij het tankstation aankwamen, was Pim natuurlijk al weg, want het socializen had wel erg lang geduurd allemaal. Maarja, wat wil je , na zovele kilometers offroad ben je echt wel ff toe aan wat rust (jaja, dat hebben wij af en toe ook nodig, net zoals die meneer, maar dan zeiken we niet over andere mensen die geen rust hebben ja !), wat drinken en eten en is het hartstikke leuk om de boel ff te bespreken met z'n allen natuurlijk (vooral die boze meneer haha).
Na de tankbeurt zijn Thomas en Steffen verder met onze groep meegereden. De eerste groep zoudennog gaan spelen op het crossbaantje bij het militair oefenterrein van Soesterberg. Maar dat is dus eigenlijjk verboden enzo, dus wij zouden dat niet doen, omdat de politie er dan inmiddels al wel zou staan. We reden er wel omheen maar we zouden wel even moeten zoeken.
Om het militair oefenterrein heen lag een behoorlijk breed pad met flink mul zand. Ik ging achterop het zadel zitten en gaf gas. Behoorlijk veel gas, vol gas! Ik schakelde op maar in plaats van dat de snelheid toenam, begon ik zelfs langzamer te rijden! Huh? Albert rijdt me voorbij en ik denk "waarom ga ik nou niet harder?" Ik schakel weer terug en maak weer vaart. Na nog een keer opschakelen geprobeerd te hebben besluit ik dat het niet aan mij ligt maar dat ik toch echt vermogen te kort kom! Thomas vertelt me aan het einde van het eerste stuk hiervan dat hij hier vorig jaar toen het wat natter was met moeite de tweede versnelling had gehaald op zijn XT250 en dat het dus inderdaad een vermogentekort is.
We rijden verder door het bos en komen bij een soortgelijk mul-zand-pad wat ook erg breed was. Op dezelfde manier kom ik vooruit, achterop het zadel zittend maar mijn voorwiel / stuur slingert wel heel erg heen en weer en ik heb moeite om dat tegen te houden. Ik zie Opa, Thomas en Steffen bij een paadje rechtsaf staan wachten en wil daarheen sturen. Ik was al eerder op dat pad en het andere mulle zand pad van spoor gewisseld en dat ging allemaal heel erg goed. Dus ik wil naar rechts en m'n stuur klapt hard weg en in een flits denk ik "ik ga nu op m'n bek" en zo gebeurt het ook. Ik duik over de motor heen die gelijk stil ligt en m'n linker bovenbeen raakt het stuur behoorlijk hard. Ik maak een schuin koprol-achtig-iets en ik denk even "fuck, wat doet m'n been zeer". Maar verder is er niets aan de hand en ik zet de killswitch om. Er is eigenlijk nix stuk, behalve dat m'n stuur nu heel erg krom is. Als ik rechtuit rijd, lijkt het alsof ik naar rechts stuur. maar met kromme sturen heb ik ervaring. Volgens mij is het stuur van mijn motor nog nooit echt recht geweest, dus ik rijd er mee door. Vorkpoten en wiel zijn ook niet krom, dus behalve een zeer been valt alles behoorlijk mee. Ik ben natuurlijk lekker zacht gevallen in het zand :-)
Waarom ik daar nou viel weet ik niet precies. Ik remde niet af, maar wilde van spoor wisselen. Dat was alle andere keren wel goed gegaan maar nu niet. Er lagen her en der wel afgezaagde stukken hout verspreid door dat pad. Het kan ook dat m'n voorwiel dat geraakt heeft ofzo. Ik weet het niet.
We rijden verder over wat mul zand. Het gaat nu niet zo lekker meer en ik hoop dat dat mulle zand snel ophoudt en dat we weer andere paadjes krijgen. We rijden langs de provinciale weg en om daar te komen zouden we door een diepe geul kunnen rijden. Steilnaar beneden en direkt steil omhoog. Haaks erop is het sowieso niet te doen, dus eerst onder een hoek schuin naar beneden en dan weer omhoog. Thomas probeert het maar met veel moeite en hulp lukt het hem om aan de andere kant te komen, dus we besluiten verder te zoeken.
We bereikten de openbare weg en over asfalt rijden we ongeveer 90 á 100 km/h ofzo en m'n voorwiel gaat opeens schudden. Shit, m'n vorkpoten of m'n wiel zijn toch scheef, dacht ik nog en bij een afslag stop ik en laat ik Thomas een stukje op m'n motor rijden. Niks aan de hand, volgens Thomas, het ligt gewoon aan de noppenband. Dat gaat gewoon schudden bij een bepaald aantal km/h. Erik had z'n gereedschap tevoorschijn getoverd en we hebben nog wat boutjes aangedraaid maar alles zat behoorlijk goed vast.
We rijden verder en we rijden over een soort kruip-door-sluip-door paadje met gras en blaadjes en aan weerszijden bomen met veel laaghangende takken. Het pad is zo smal dat ik continu takken moet ontwijken terwijl ik wel op m'n stepjes wil blijven staan. Af en toe wat kuilen en takken en dingen die ontweken moeten worden, maar verder kunnen we lekker doorrijden. Het tempo gaat langzamer hand wel wat omlaag, het wordt ook later en iedereen wordt moe.
Ik merk ook dat ik beter had kunnen gaan plassen toen we naar m'n motor keken of alles nog wel recht zat want we moeten nu weer alleen voor mij stoppen. We rijden snel weer door, want al dat gestop, daar zijn we hier niet voor gekomen. Maar al snel zorg ik weer voor oponthoud als ik voor de tweede keer op m'n bek ga.
We rijden een modderig pad op met sporen en ik rijd niet zo hard en probeer een spoor aan de zijkant te volgen. Stom natuurlijk, want aan de zijkant staan bomen en daar is het het hoogst. Het beste is natuurlijk om het laagste spoor te volgen want daar kun je niet uit schieten. De laagste sporen zijn die met water erin, want dat zakt naar het laagste punt. Maar mijn wiel klapt alweer om, uit het spoor en hoe ik precies viel weet ik niet maar ik lig vlakbij een boom waar ik m'n benen maar omheen sla (dat lag wel lekker:-) Steffen roept of alles in orde is want ik schijn wel heel raar gevallen te zijn maar ik heb helemaal niets bezeerd. Ook bagger valt lekker zacht :-) Steffen roept dat er nu niet meer mee te rijden is met de XT250 maar dat blijkt mee te vallen: het stuur is nu precies de andere kant op heel erg krom:-) Verder is er nix aan de hand en ik rijd snel weer door nadat de tranen van woede ofzo zijn opgedroogd. Ik rijd op trial-snelheid door de gladde geultjes heen en een paar keer moet ik mezelf met een voet op de grond nog opvangen, want echt goed gaat het niet :-)
Aan het einde van nog zo'n modderig pad met wat voetgangers waar we dus niet mochten komen steekt een politie-auto-in-burger de weg over en wil ons eigenlijk bekeuren. Opa zegt dat we gewoon een verkeerde weg hebben genomen en dat het niet de bedoeling was geweest dat we hier reden.
Ja, maar het mag toch niet, zei de politie-meneer. Opa's verweer was dat als je een verkeerde weg inslaat en direkt als je dat merkt omkeert, dat je dan ook een overtreding maakt, dus dat je dan ook strafbaar bent. Wij hebben gewoon gekozen om dan maar door te rijden. De agent werpt nog een blik op de route en laat ons door.
Het laatste stuk wat we rijden leidt langs een sloot aan de rechterkant en links stapels hooi of maai-afval ofzo en ééntje lag half over het paadje dus dan kwam je wel verraderlijk dicht bij de sloot. Opa rijdt erlangs en Thomas volgt. Maar Thomas verliest z'n evenwicht en dreigt in de sloot te vallen. Hij duwt de motor van zich af die pakken hooi in maar valt zelf richting sloot. Het ziet er uit als een hink-stap-sprong achtig iets maar Thomas belandt uiteindelijk aan de overkant van de sloot en durft eigenlijk niet zo goed terug te springen :-) Niks aan de hand verder, Thomas bereikt droog het pad weer en zijn motor is ook helemaal in orde.
We rijden verder en komen nu in erg zompige bagger en eigenlijk voel ik me te moe om daar doorheen te rijden. Iedereen rijdt me voorbij en ik besluit zittend op het zadel en peddelend met m'n voeten een spoor te volgen. Ik volg Klaartje die precies hetzelfde doet. Zij heeft energie genoeg om na de afslag naar rechts nog zo'n stuk bagger te doen en ik wil echt ff 5 minuutjes uitrusten. Ik zit redelijk aan het einde van m'n energie en moet ff opladen. Erik biedt koeken en AA-tjes aan, maar die wil ik niet. Na dit pad pauzeer ik gewoon nog een keer met de rest en dan eet en drink ik wel ff wat. Of hij achter me aan moet rijden, vraagt Erik, maar dat hoeft echt niet. Ik kom er vanzelf wel en eventueel kan ik ook zelf m'n motor optillen en zo niet, dan wacht ik gewoon wel tot er iemand komt die het te lang vindt duren :-)
Na een stukje bagger kwam er een klein stukje gras waar je de kans krijgt om te gaan staan en ik zie Erik op z'n stepjes rustig hobbelend door die bagger heen gaan. Dat moet ik ook kunnen denk ik nog heel even. Als dit pad aan het begin van de dag ergens had gezeten had ik het nog wel geprobeerd maar het gaat echt niet meer. Ik zie steffen aan het einde van dit pad en die waarschuwd dat op het graspad wat nu komt kleine stukjes bagger en plassen zitten en dat ik dus opmoet passen.
Langzaam kom ik bij de groep terecht en iedereen juicht me toe dat ik het ook gehaald heb!! We eten en drinken wat. We kletsen weer wat af met z'n allen en ik begin het koud te krijgen precies op het moment dat Opa zegt dat we verder moeten omdat we het anders te koud krijgen :-)
We gaan nu naar Blaricum weg over de grote weg. Wat ben ik moe en blij dat we terug gaan. De zon staat al laag en ik heb er behoorlijk last van, aangezien ik geen zonnebril bij me heb. Recht voor ons schijnt de zon in onze gezichten en is erg hinderlijk. Het stuur wiebelt weer aan alle kanten en met wat gas terug en weer gas erbij laat ik het telkens stoppen. Bij hogere snelheden is de noppenband wat vervelend maar bij bochtjes in dorpjes en kleinere weggetjes merk ik er helemaal nix van! Er valt op de harde weg dus prima mee te rijden! Dat valt me al heel erg mee.
We rijden de dijk op en we moeten het grastalud van de autoweg op rijden die over het water gaat. Dat lukt me wel dacht ik, in de tweede versnelling rijd ik het eerste stukje omhoog. Hmmm, terugschakelen naar de eerste versnelling is niet gek en ik kom goed boven. MAar nu moeten we op het trapje zien te komen waardoor we door het gat in de vangrail kunnen rijden. Hoe kom je op die trap? De enige manier die echt makkelijk is, is een stukje naar beneden rijden en op een recht stukje de trap op te rijden en dan omhoog de trap op. Deze trap is wel een stuk steiler dan die van Bouwkunde. Daar kan ik vlak voor de trap gaan staan en als ik dan gas geef kom ik wel omhoog. Maar lukt me dat hier ook? Maar ik maak me zorgen om nix. Zo weinig vermogen heeft die status-fiets nou ook weer niet en ik kom makkelijk boven. Staan op de stepjes is me echt te veel moeite en zittend lukte het ook. Nog maar een paar kilometers en dan zijn we in Blaricum.
Uitgeput ben ik een tijdje op het gras gaan liggen, wat lag ik lekker zeg en wat was ik moe maar ontzettend voldaan! En superblij dat ik besloten had om tóch maar wel mee te gaan!
Rex en Zweef kwamen nog even aanwaaien. Zij hadden een dagje getoerd. En Ukkie kwam ook mee-eten en z'n nieuwe aanwist showen :-) Heeft ie twee weken terug al een nieuwe tweedehandse zwarte GS gekocht!! En niemand wat verteld!! En die komt ie zomaar ff showen!! Tss!!
Ik heb me omgekleed en zag toen voor het eerst m'n zere been. Dat was een enorme blauwe plek en nog twee kleintjes ernaast (ik gok dat die grote het stuur is en de kleintjes komen door iets wat uitsteekt op het stuur). De plekken zijn dik, hard en pijnlijk maar dat geeft niet. Het gaat vanzelf weer over en tot die tijd herinneren ze me aan een fantastische dag die ik absoluut niet had willen missen!
Ik heb de rugzakken weer ingepakt en Steffen heeft met Pim de motoren weer in de boedelbak geladen. De chinees kwam er aan en was in grote overvloed voor zowel vega's als niet-vega's !!! Het eten was echt superlekker. We lieten het ons erg goed smaken en na een hele hoop sterke verhalen zijn we om een uur of 8 weer richting Delft vertrokken.