Dag 14: Amantani - Puno
22 juni 2006
Om 7 uur zijn we nog niet gewekt en aangezien de boot om 8 uur gaat, staan we toch maar op en kijken waar het desayuno (ontbijt) blijft. Al gauw mogen we weer in de keuken aanschuiven waar we de lunch en diner gisteren ook hebben gegeten. We krijgen anderhalve pannenkoek en die smaakt echt prima.
Foto: Oskar in de keuken tijdens ons ontbijt
Nadat we afscheid hebben genomen van de hele familie, brengt Cesar ons via een shortcut via de terrassen naar de boot.
Foto: Ons gastgezin bijna compleet
We nemen afscheid en in een uurtje varen we naar het eiland Taquile, waar we met een hele steile klim van een half uur (waarvoor een uur was bedoeld, dus we gingen lekker hard) naar de top klimmen. We zitten een tijdje op de Plaza de Armas en kletsen wat in het zonnetje. Onze gids wil met de hele groep van de boot gezamelijk lunchen, maar dat gaat ons nog te lang duren. We lunchen met zn 10en met een lekkere soep, weer met die lokale graansoort en daarna een lekker forelletje met patat en rijst.
Daarna lopen we via 520 of 540 (de meningen zijn hierover verdeeld) traptreden naar de boot (wat niks met een trap te maken heeft, het zijn heel ongelijke hoge treden van rotsblokken). In feite zijn we dus het eiland overgestoken.
Foto: afdaling van het eiland naar de boot. Mensen dragen hier vanalles naar boven op de steile trappen, we hebben een enorme deur gezien, maar ook een vakwerk....
Onze groep verovert een plekje buiten en in de drie uur naar Puno heb ik in m'n hemdje lekker zitten zonnebaden, want de zon scheen en het was heerlijk warm. Wel goed ingesmeerd want drie uur in de volle zon is wel erg veel, ondanks dat m'n bleke huid niet zo snel verbrandt.
Op 't eind komt taart ter sprake en Tiny en ik gaan zeker nog die chocolade taart eten, die ik eergisteren gegeten heb op de eerste middag in Puno. Dat is chocoladetaart met chocoladesaus erin, zo onwijs lekker! Opeens wil iedereen taart en na een korte stop in het hotel gaan we naar Ricos Pan. Die chocoladetaart smaakt zo mogelijk nog lekkerder dan de vorige keer en gelukkig krijgt Steffen 'm niet op en mag ik de rest :)
Foto: chocoladetaart
We wandelen weer terug naar het hotel en weer valt het op dat ze hier belminuten op straat verkopen. Mensen staan met meerdere mobieltjes aan een ketting aan hun riem en die kun je betalen per minuut. Dan kun je op straat aan de ketting ff bellen. Erg grappig en volgens lars zie je dat alleen hier.
Lekker douchen en daarna in de 'woonkamer' van het hotel de verhaaltjes van de afgelopen dagen typen. Er is hier een open haard die heel slecht trekt en een computer met internet. Er staan een paar banken en er is altijd cocathee om je aan op te warmen. Een ideaal hotel, helaas is deze ruimte ondanks de open haard heel koud.
We eten in een restaurantje met live muziek en dansers, wat bij de prijs is inbegrepen. Het is best goed en niet zo hard dat je elkaar niet meer kunt verstaan. Het eten is voor niemand echt fantastisch, mijn alpaca is wel erg goed doorbakken, want de onderkant is licht aangebrand...