Dag 9: Arequipa - Cabaneconde
17 juni 2006
De negende dag alweer en we hebben nu de hele zuidkust gehad. Vandaag gaan we met een nieuwe bus, een verlengde mercedes bus voor 15 personen, een nieuwe chauffeur en een gids de Colca Canyon tour doen. De gids vertelt ons onderweg dingen over de cementfabriek waar we langs rijden, we zien de Misti en Ampato vulkanen van de ene kant als we net op weg zijn en van de andere kant als we er al voorbij zijn.
De gids vertelt ons over hoogteziekte en laat ons op cocabladeren kauwen (met een steentje in het midden, zodat je ook echt iets stevigs hebt om je kiezen op te zetten). je moet het sap uit de blaadjes doorslikken. Het is erg smerig en bij de volgende stop spugen we de boel weer uit. Inmiddels zijn het puntje van m'n tong en m'n lippen verdoofd, zoals dat voelt als je bij de tandarts een verdoving hebt gehad die aan het uitwerken is, beetje doof gevoel.
Onderweg zien we vicuna's, een bedreigde diersoort waarvan de wol heel erg veel geld oplevert. Ter vergelijking kost een trui van alpacawol 20 sol, van baby alpaca wol (eerste schering) 40 sol en van een vicuna 800 sol...
Foto: vicuña
Vroeger werden vicuna's gevangen, gedood en de wol verkocht. Tegenwoordig is de kudde vicuna's die hier leeft aan de plaatselijke bevolking gegeven en zij drijven de kudde een keer per jaar bij elkaar en scheren ze. Van de inkomsten daarvan kan de bevolking leven en de kudde sterft zo niet uit.
We stijgen heel snel en daarom moet er veel gedronken worden. Van al dat drinken moet je ook plassen, vooral vrouwen met een kleine blaas... Bij een heel toeristische stop is een cafe, zijn er toiletten en een hele rij tafels waar mensen in klederdracht hun waren hebben uitgestald. Prachtige kleuren liggen er uitgestald in sjaals, wanten, truien, mutsen, enz. Erg kleurrijk en heel mooi om te zien.
Er zitten ook kinderen bij en er lopen alpacas rond. Als we een foto willen maken van een kind met een alpaca roept het al wijzend naar iedereen met een camera 'you, you and you, 1 Sol'. We hebben 1 sol gegeven voor ons allemaal, want dit was wel heel overdreven. Ik denk dat we vanaf nu voor elke foto om geld gevraagd zullen worden...
Foto: kleurrijke kraampjes
Foto: Kindje met nieuwschierige alpaca
Even plassen dus, en een flinke cocathee, want dat helpt goed tegen de hoogte, we zitten namelijk al op 4000 meter. Als we net weer op weg zijn moet ik alweer plassen en ik ben niet de enige. We drinken ons helemaal suf om maar geen last van de hoogte te krijgen en dan moet je dat ook weer kwijt. Ergens langs de weg is ook prima terwijl andere mensen foto's maken van lama's :)
We passeren het hoogste punt wat we deze vakantie zullen meemaken, 4910 meter en als ik een alpacawollen trui wil kopen (na afdingen, het is een beetje gelukt totdat de mevrouw over haar bambino begon en zielig keek, toen gaf ik natuurlijk meteen toe) en heen en weer ren naar de bus, merk ik dat dat geen goed plan was. Hijg en puf en ik betaal m'n mooie zachte trui ;)
Foto: verkoopster van mijn trui ;-)
Foto: gestapelde stenen
Mensen stapelden hier stenen op om voor hun geluk te bidden. Men geloofde dat mensen zich moe voelden vanwege de hoogte, dus baden ze god voor extra kracht.
In Chivay lunchen we (alpaca steak, hee, verrassend!) en de gids weet dat je hier wel rontgenfotos kunt laten maken, dus na het eten gaan we naar het ziekenhuis. Het is eigenlijk een soort hal met muren die het plafond niet raken. In een hokje staat een bed, een kastje met medicijnen, een doosje watten en een gootsteentje. De dokter sjort wat aan Steffens arm en Lars legt uit wat er is gebeurd. De dokter zegt dat het waarschijnlijk niet is gebroken en anders is het een hele 'schone' breuk die niet gezet hoeft te worden. Gips alleen is dan genoeg. Maar de rontgenmeneer komt om 4 uur 's middags pas en daar kunnen we niet op wachten. Ik moet bij een apotheek hokje de medicijnen halen die de dokter op het briefje heeft geschreven. Een paar pillen, een steriele naald, verband en de injectie kosten 3 sol. Als ik dat zou declareren is de postzegel nog duurder! Steffen krijgt een injectie met een (wsl) spierverslapper in z'n bil gespoten en een verband om z'n arm. De pillen zijn pijnstillers (waarschijnlijk een paardenmiddel wat in Nederland op de rode lijst staat) en we spreken af dat we morgen als we weer in Chivay zijn een foto gaan maken en eventueel gips erom doen.
Dan kunnen we weer verder met de bus over de onverharde weg naar Cabaneconde (als Miranda na een tijdje zoeken eindelijk ook weer is opgedoken). De bus hobbelt en butst over de ongelijke ondergrond (reden we hier maar op de motor, dat ging sneller en comfortabeler met de langere veerweg dan de bus). Onderweg zijn er een aantal kodakmomentjes waarbij we uit de bus mogen, maar als de schemering inzet wordt het merkbaar kouder. We overnachten in Cabaneconde op 3200 meter en daar vriest het 's nachts.
Foto: terrassen langs de Colca Canyon
Foto: graven in de berg
Bij het binnenrijden van Cabaneconde leek het net alsof je een sloppenwijk binnenreed, alles vervallen en grijs en de straten zijn van een heel erg vervallen asfalt met kuilen, losse stenen en brokken.
Als we aankomen bij ons hotel worden we verwelkomd met een kopje cocathee :) Die thee gaan we echt nog vaak drinken, behalve dat ie tegen de hoogteziekte zou moeten werken, is ie best te pruimen namelijk. Het lijkt heel erg op groene thee.
Ik ga meteen heerlijk warm douchen. Onze hotelkamer is een stuk warmer dan die in Arequipa. Hoe ze het daar voor elkaar kregen om het zo koud te laten zijn in het hotel is me volstrekt onduidelijk, maar in Cabaneconde valt de kamer zonder verwarming ontzettend mee!
Foto: hotelkamer in Cabaneconde met 4 dekens !!! (geen verwarming en 't vriest)
Met m'n muts met touwtjes die ik in Arequipa heb gekocht op m'n hoofd (het is koud en m'n haren nat) lopen we naar het centrale plein waar niets te beleven valt. heel veel winkeltjes waar je dezelfde spullen kunt kopen: water, limonade, koekjes, enz. Er is een mis aan de gang en we loeren even de kerk binnen. Die ziet er een stuk beter onderhouden uit dan de huizen die je in dit dorpje ziet.
Foto: hoofdstraat in Cabaneconde
We eten in het hotel. De tomatensoep was erg lekker, helaas was m'n mozzarella pizza koud (ja, om nou alweer alpaca steak te gaan eten...). Hij smaakte verder wel goed gelukkig.
Na het eten gaan een paar mensen het stadje even bekijken. De rest gaat naar de hotelkamer, net zoals wij. Ik ga nog ff zitten typen onder m'n vier (!) wollen dekens en de foto's backuppen. Steffen doucht ook lekker warm en leest nog wat in de Lonely Planet.