Dag 5: Aurillac - Les Vitals
Dag 5 Aurillac - Les Vitals
Het regent nog steeds onwijs als we wakker worden. Nouja, wakker, we snoozen nog een beetje. Wakker, slapen, wakker, slapen. Tsja, als het regent hebben we niet zo'n zin om alles in te pakken natuurlijk.
Om half tien verandert de regen in drup en waagt Steffen zich buiten. Hij begint water te koken voor de koffie en ik begin in de tent de matjes en de slaapzakken in te pakken. Nog lekker warm in de tent en tenminste droog :)
We hadden gisteren een enorm rond bruin brood gekocht, omdat dat minder oppervlak heeft dan een stokbrood en volgens ons minder kans had om de volgende ochtend keihard uitgedroogd te zijn. En zie, wij zijn zó slim :), het brood is inderdaad lekker zacht en de st. moret kaas en de Yop Fraise smaken er goed bij.
De harde regen van gisteren en vannacht heeft nog wel voor een ongelukje gezorgd. De fantastische bmw koffers zijn niet echt waterdicht. Uit de toilettas komt een liter water zetten als Steffen 'm eruit tilt. De toilettas is nog zo erg niet, maar alle elektrische spullen zaten in die koffer. De omvormer van 12-220V en de oplaadapparatuur voor de libretto enzo zaten daar in. Gelukkig is niks kapot gegaan. In mijn sigma die ik op de motor had laten zitten zit ook vocht, maar ook deze doet het gewoon nog!
Om kwart over twaalf zijn we dan eindelijk zover, ik ga nog even betalen en dan kunnen we gaan. Blijkt de receptie van 12 tot half 2 dicht. Shit. En zonder betalen vertrekken doen we natuurlijk niet. We wachten dus en ondertussen drinken we nog wat en worden beide motoren van extra olie voorzien en ziet Steffen dat er een bout los zit van het linksysteem van mn achterbrug. Niets gebeurt zonder reden blijkbaar, want dit hadden we anders niet ontdekt (als de receptie open was geweest).
Het toeval wil dat het tussen twaalf en half twee stralend zonnetje was en blauwe lucht en om half twee als we eindelijk gaan vertrekken de lucht betrekt en het weer gaat miezeren. Grmbl.
Het blijft gelukkig bij miezeren. Ik rij weer voorop want ik heb een route bedacht over gele wegen op de gedetailleerde kaarten van Frankrijk. Ze staan ook als kleine witte weggetjes op de 1:1000.000 kaart van frankrijk, dus steffen kan ook meekijken waar we zijn. Eerst rijden we Aurillac door op zoek naar de juiste weg. Dat duurt even, maar na de verkeerde weg genomen te hebben vinden we via een 1-richtingsverkeer megasteil paadje met scherpe bochtjes naar beneden de juiste uitgang van de stad weer.
De weg is gelijk lekker. je kunt er wel hard rijden, maar er zijn lekkere bochten die met deze snelheid echt lekker zijn. Geen XT250 weggetjes dus en eigenlijk ook geen XT weggetjes. Ik maak dankbaar gebruik van de Pino Powurrr met inhalen, hoewel Steffen met de 1100 nog veel makkelijker inhaalt. Hij vroeg zich eerst af waarom ik toch nog zoveel tijd nodig had om in te halen, maar met zijn grote vogel zit hij met 1x terugschakelen en een streepje gas al op 130km/h naast die enorme touringcar en ik doe daar toch nog wel wat langer over. Met de XT zou het denk ik helemaal niet zijn gelukt, dus lang leve het PP!
Alles is rood. De kale rotsdelen die we zien zijn rood, het water van de rivier Lot en andere riviertjes is ook knalrood. Steffen merkt slim op dat dat wel ijzererts zal zijn. Vandaar ook de toevoeging bij Clermont-Ferrand. Duh, ferrand, ferro, enz. Dat waren die mannetjes met kranen enzo ook bij die berg-inkeping aan het doen: ijzererts winnen. Allerlei bellen rinkelen bij mij.
In Rodez stoppen we even om mijn kaart om te draaien en te kijken welke richting we aan moeten houden om aan de goede kant de stad uit te komen. Albi moeten we aanhouden en dan Requista. Eerst een stukje rode weg n88 en dan de gele D902. Het kind in Steffen komt opeens boven en hij wil ijs. Het liefst een McFlurry, want dat is toch wel het lekkerste, vooral met M&M's. We gaan niet speciaal op zoek naar een Mac, maar als we er eentje tegenkomen, stoppen we daar. En zie, langs de eerste rotonde, 50m verderop, staat een grote gele M in de lucht. Allebei een McFlurry en daarna allebei nog een koffie. Ik vind de mac-koffie altijd erg goed te drinken.
We vinden de gele weg naar Requista na die rode in 1x en ik rij weer voorop. Opeens herinner ik me deze weg van vorig jaar. Toen vonden we m niet in 1x maar wel vrij snel. Deze weg is zelfs beter dan de vorige van vandaag. Bochten bochten bochten die perfect zijn tussen de 80 en 100km/h. Inhalen is een eitje hier, om de zoveel tijd is er een stukje recht, gas en er voorbij. Het laatste stukje is er geen rechte weg meer tussen, bochten naar links wisselen die naar rechts af en dat ontelbare keren, heerlijk!! Het is ook de hele tijd precies dezelfde bocht, dus je kunt iets versnellen om nog platter te gaan. De laatste bochten zit er een auto voor me die ook wel lekker vlot gaat, maar natuurlijk niet vlot genoeg. Na Requista is er een stukje rechte weg waarop hij volgas geeft. Dat kan ik ook en ik kom er (met een beetje moeite wel hoor) voorbij.
Na dat stukje recht begint een nieuw heel ander feestje. De weg is smaller, heeft kleinere bochtjes en het asfalt lijkt een constant grind-spoor te hebben. Wat schuren met mn voet wijst uit dat dit grind al wel vastgebakken zit in het asfalt, maar erop gokken dat dit overal zo is, doe ik niet, je zult maar net de godin der bochten aan het uithangen zijn in 1 bocht en er ligt net in die bocht wel los grind. Dat wil je niet, dus ik doe het rustig aan. Het is toch ontzettend onoverzichtelijk, dus moet dat sowieso. Als je denkt dat hier geen verkeer is, heb je het mis. Op het moment dat ik dat dacht had ik direkt een tegenligger in de bocht. Je wordt meteen gestraft.
We steken de Tarn over, die ook heel erg rood is. Het kleurt bijzonder bij het rose geverfde huis langs het water, wat weer naast een ander bijzonder gebouw staat, met de hele gevel vol oude houten balkonnetjes.
De weg gaat na het oversteken van de Tarn verder en kronkelt langzaam omhoog tussen de dicht langs elkaar groeiende bomen door en af en toe over een bruggetje. Helemaal bovenaan stoppen we even en zeggen dingen als; wauw gaaf he, super weg, lekker gereden, tegen elkaar.
Vanaf St. Sernin tot lacaune is het weer een scheurweg, vergelijkbaar met de eerdere weg van vandaag. Het asfalt is ook veel beter, niet meer dat eeuwige verwarring zaaiende nep-grind-spoor (die volgens mij overal nep was). Opeens is daar dan toch weer nieuw grind: reparatie vlakken waar ik omheen probeer te zeilen.
In Lacaune merken we op dat de lucht behoorlijk aan het betrekken is. Op sommige plekken aan de hemel is het zelfs donkergrijs. Wat doen we? Uit eten en dan een camping zoeken? Dan moeten we de tent in het donker en misschien ook in de regen opzetten. Een hotel dan? Is er een formule1 in de buurt? Ook niet. Een gewoon hotel dan? Dat is weer heel duur natuurlijk. En die camping hier vlakbij hadden we vorig jaar ook, weet je nog? Van dat nederlandse echtpaar met die drie kittens en een grote poes en de terrassen-campeerplaatsen. ohja, dat was toen wel heel leuk, bedenk ik en we doen snel boodschappen bij de Casino en rijden naar die camping. We bestellen wat van hun eigengebakken brood voor morgenochtend en na wat kletspraatjes over vorig jaar en het weer (twee weken geleden lag hier nog sneeuw op de camping bijvoorbeeld!) zetten we snel de tent op, want we horen het al rommelen in de lucht. De tent staat nog geen seconde of het begint te druppelen. We halen alle eet-spullen uit de tassen en koffers en Steffen begint te koken terwijl ik de matjes uitrol en ga indoleren:) Verschil moet er zijn he.
Ik doe nog een spelletje Freecell op de Libretto en begin het verhaaltje van vandaag te typen. Echt veel handiger dan schrijven. Ik merk alleen wel dat ik echt een hoop zwets tussen de belangrijke dingen door. Maar ach, wat geeft dat.
Nog een wijntje en een biertje en wat koekjes en de dag is weer voorbij!