Dag 10: Cabaneconde - Chivay
18 juni 2006
In tegenstelling tot anderen heb ik ontzettend goed geslapen vannacht onder 4 wollen dekens. Dit was de eerste keer dat ik wakker werd van de wekker en niet uit mezelf voordat de wekker ging. Misschien lag het er ook aan dat de wekker al om half 7 ging, hoewel dat niet veel vroeger is dan anders.
Het ontbijt is inclusief en om half 8 gaan we weer met het busje terug. Het eerste stuk van de weg is bochtig en erg hobbelig, dus daar doen we nogal lang over. Onze chauffeur is erg zuinig op zijn bus.
Na een half uurtje komen we aan bij Cruz del Condor, het punt langs de Colca Canyon waar je het beste condors kunt zien, omdat er hier een nest langs de rotswand zit.
Eerst zitten we links en zien we er een paar in de verte en zijn daar al erg blij mee totdat Coen komt vertellen dat hij aan de andere kant bijna is aangevlogen door een condor, hij kon m bijna aanaraken. Dus wij natuurlijk ook daarheen, maar toen gebeurde er opeens niks meer qua condors... Weer terug naar de linkerkant en daar zien we er weer een paar in de verte. Steffen komt roepen dat ze aan de rechterkant allemaal op een rots zitten te zitten en dat je ze onwijs goed kunt zien. Weer naar de andere kant en dan kun je er een stuk of 3, 4 heel goed zien zitten. Er vliegen nu inderdaad een paar zo laag over dat je ze bijna zou kunnen aanraken, ik schat dat ze op 10 meter hoogte overvlogen, wat een enorme beesten, geen wonder dat ze 12 kg wegen! We zien ze aan komen vliegen naar de rots waar de rest op zit en ook weer daarvandaan wegvliegen. Wat een enorme vleugels!
Foto: jonge condors krijgen bezoek van papa-condor (en ze zijn enorm blij, want papa neemt eten mee)
Foto: papa-condor vertrekt weer om nog meer eten te halen voor die kleine vreetzakken
Foto: hier vloog een volwassen condor recht boven ons op misschien 10 meter hoogte. Huge !!!
Hier kan ik uren blijven zitten kijken, wat een schitterende beesten. Ik zie ook nog een kolibrie rond een tak met witte bloemen fladderen.
Foto: kolibrie
Na anderhalf uur gaan we langs de canyon een wandeling doen waarbij we van begin af aan worden achtervolgd door bijen, dacht ik. Peruaanse bijen dan zeker, want zo'n beest had ik nog nooit gezien. Ik dacht eerst dat die beesten met hun angel van een centimeter naar je toe aan het vliegen waren, in de aanval zeg maar. Volgens onze gids steken ze niet, maar hij keek zelf ook niet erg blij... Volgens Lars is het niet een angel, maar hun bek, net zoals bij de kolibrie, zodat ze makkelijk uit de bloemen kunnen lurken. En toch vind ik ze maar niks :)
We genieten van het uitzicht en eten bij een kraampje bij de parkeerplaats van de bus nog een cactusvrucht, die een beetje naar meloen smaakt voor een halve sol.
Foto: de cactusvrucht-verkoop-mevrouw had een schattig kindje
Foto: cactusbloem
We rijden door naar Chivay, waar we een foto gaan laten maken van Steffens arm. Zo'n ziekenhuis in een afgelegen dorpje is wat minder wit, steriel, geautomatiseerd en modern dan in een ziekenhuis als bijv in Arequipa. Het ziekenhuis bestaat uit een grote voorgevel, maar eenmaal binnen bestaan de verschillende afdelingen uit losse huisjes waar je over het gras en wat tegels naartoe loopt. Het gebouwtje waar Steffen z'n rontgenfoto's laat maken is eigenlijk niet meer dan een hokje zonder deur, waar een brancard en een stoel staan. In een bezemkast staat het rontgenapparaat, wat naar buiten wordt gerold. Er worden twee foto's gemaakt a 15 sol en de foto wordt ontwikkeld, waarna buiten in de tuin de chemische vloeistof met de tuinslang wordt afgespoeld. De foto, die al wat botjes begint te vertonen, wordt aan de waslijn naast een doek die ook hangt te drogen opgehangen. Ik heb toch maar wat foto's gemaakt, want dit vond ik toch wel erg grappig. Het hele voordeel van deze manier van werken is dat je binnen drie kwartier je foto's hebt gemaakt, ontwikkeld en het advies van de dokter (die de foto gewoon tegen de zon in houdt en beoordeelt) hebt gekregen; no fractura. Gekneusd dus, en misschien een spierscheurtje maar dat zie je niet op foto's.
Foto: Chemische vloeistof wordt in de tuin met de tuinslang afgespoeld en te drogen gehangen aan de waslijn naast de overige was ;-)
Foto: Zien we al wat?
We vinden de rest van de groep in een restaurantje wat niet goed was bevallen qua eten, dus ik nam de omelet en een panqueque con frutas, want daar kan niet veel verkeerd mee gaan.
We slenteren nog langs wat kraampjes en ik laat mijn oog vallen op een lichtbruin suede schoudertasje met rits met een rode inti (quechua voor 'zon') erop. Niet heel opvallend, maar gewoon heel mooi en met rits, dus practisch en daarom kan het Steffens goedkeuring zelfs krijgen. Niet dat dat wat had uitgemaakt natuurlijk :) De vraagprijs is 45 sol. Ik wil eigenlijk maximaal 35 sol betalen. De verkoopster verlaagt haar prijs naar 40 sol en als ik met 35 sol kom, roept ze er een vrouw met baby op de arm bij. Tsja, en als die baby dan begint te kraaien van plezier, de tas die ik aan het bekijken was wil pakken, heel graag op mijn flesje agua sin gas wil trommelen en die uit m'n handen rukt bijna, ben ik verkocht en vind ik 'm lief :) Ik herhaal nog een keer 35 sol en de vrouw zegt 38. Ik ga accoord als ik een foto mag maken van haar en haar kind. Ik laat ze de foto zien (digitaal he) en de baby vind het prachtig en grijpt de camera. Ik was 'm echt bijna kwijt! Bling bling he, zo'n zilverkleurige camera en we lachen er allemaal hard om. Ik maak nog een foto terwijl de baby naar de camera grijpt, heel grappig.
Foto: tassenverkoopster met kind
Dan snel terug naar het hotel, spullen pakken, want we gaan naar de warmwaterbronnen (door de vulkaan verwarmd water). Het water is 90 graden als het uit de bron komt en bevat zwavel. De zwavel wordt voor het grootste deel eruit gehaald en dan komt het water na filteren nog met 85 graden het bad in. Er zijn twee baden, eentje voor Peruanen en eentje voor gringo's (toeristen)! Gescheiden badderen dus ;) Het is heerlijk en we bestellen een biertje. Steffen krijgt uiteindelijk helaas een flinke hypo in het bad. Je merkt in het water natuurlijk niet dat je verzwakt raakt door je lage bloedsuiker en daardoor had hij het heel laat door. Na een dik half uur gaat het wel weer en dan gaan we ons omkleden en met het busje terug naar het hotel.
We eten bij hetzelfde restaurantje als waar we gisteren hebben geluncht. Het is al behoorlijk koud en maaike en ik rennen zowat naar de plekjes bij de openhaard, die nog eens wordt opgestookt door de vrouw die onze bestelling opneemt. Ik eet een soepie en een locale specialiteit: rocoto relleno, wat volgens de LP very hot zou moeten zijn. Het is redelijk pittig, maar very hot is wat overdreven. Het is een paprika, gevuld met vlees, peper, ui en aardappel en smaakt echt prima! Ik heb er later als we met z'n 5en nog ff gaan poolen in de irish pub (die gewoon door Peruanen wordt gerund en niks irish had behalve de whisky die je kon bestellen) nog wel ff last van. Buikpijn enzo ...
Foto: poolen in de irish pub
Eduard krijgt aandacht van de peuter van de eigenaars die de hele tijd heel hard JA roept. Hij gaat ff met 'm voetballen en laat 'm mee poolen door 'm op een stoel te zetten en de keu te ondersteunen. Vliegen is ook altijd leuk natuurlijk en het kind vind het prachtig. Na een potje poolen met z'n 5en (spontane regels: omstebeurt proberen te potten en wie het laatste pot heeft gewonnen:) gaan we terug naar het hotel, waar we een warme kruik krijgen! In het begin is dat heel lekker,maar na een paar uur is die kruik nauwelijks nog warm te noemen en krijg ik het koud onder 2 wollen dekens. Ik trek m'n trui aan en val gelukkig toch nog in slaap.