Dag 14 - dinsdag 29 mei 2001
Dag 14 - dinsdag 29 mei 2001
We reden eerst een paar behoorlijke rechte kleine wegen vergeleken bij wat we gehad hadden. Tot aan Zuid Luxemburg was het niet zo geweldig en ik was erg moe. Ik begon in te dutten dus zjin we gestopt voor koffie en een ijsje: Bananensplit! Sow, das wel effe lekker :-)
Daarna een brede maar bochtige weg langs de Moezel en na een tijdje Luxemburg ingereden voor kleinere weggetjes. Opeens was de weg wel heel erg klein en scherp bochtig en kwamen we in een bos. De weg werd op sommige stukken onverhard en ik vond het zelfs weer leuk! Na alle slechte grindervaringen beleefde ik hier echt plezier aan :-)
Daarna zijn we verder naar het noorden gereden. We kwamen door het Müllerthal waar Ria vroeger vaak op vakantie ging. Dat was heel leuk. Je reed ook door een bos maar dat bos stond in een dal en ook op de rotswanden omhoog waar je reed. Het leek vochtig en het rook er lekker. Ik moest denken aan de Droomvlucht in de Efteling. Dan zit je in een karretje dat leuke bochtjes maakt naar beneden en je rijdt langs allerlei "werelden" een heelal, een elfenwereld en dat soort dingen. Elke wereld heeft z'n eigen muziekje en z'n eigen geurtje. Erg mooi is dat.
Daarna reden we weer over wat doorgaandere wegen naar België en rond 18 uur viel ik weer bijna in slaap. Gestopt bij een camping waar de snackbar van aan de weg stond en daar hebben we patat gegeten en de route verder bedacht. We zaten 1 km van St. Vith waar JP en Ria de snelweg naar huis zouden nemen. Wij zouden over rode wegen naar Malmedy en Aken en Geilenkirchen, Venlo, Horst rijden.
De stoplichten en langzame auto's begonnen me echt op de zenuwen te jagen in Duitsland, want de tijd drong (bijna donker en nog steeds geen licht op m'n motor). We moesten voor donker in Horst zijn. Volgas over snelle N-wegen. In dorpjes auto's inhalen. Soms met het idee dat 2 auto's met een XTtje in het midden ook prima past. Ik had niet het idee dat ze er erg van schrokken ofzo, iets wat ik in Nederland op één of andere manier niet eens aan denk...
Met vette schemering in Venlo aangekomen. Zoveel auto's en al zo donker durfde ik eigenlijk niet meer verder. Het idee van de ANWB bellen spookte het hele stuk in Duitsland al in m'n hoofd en nu zei ik tegen Steffen dat ik niet meer verder wilde rijden. Het was te donker. Steffen stelt lichtelijk geirriteerd voor om dan maar van motor te ruilen. O jee, wat is die Opa XT een traktor!! Zo anders dan mijn eigen lief zachtaardig, heerlijk schakelend, altijd vanzelf de bocht invallend twee-vijftig-je... Ik kwam de bocht niet door op dat ding, m'n oordoppen trilden m'n oren uit :-(
Gelukkig kon ik mijn gebrekkige bochten met het extra vermogen wat ik nu had compenseren en Steffen bijhouden.
Eigenlijk vond ik het echt niet slim om in zo donker over de openbare weg te rijden zonder licht. Telkens als ik een tegenligger zag aankomen ben ik midden op de weg gaan rijden en Steffen rechts zodat die tegenligger in ieder geval voor mij naar zijn rechterkant ging. Of dat nodig was weet ik eigenlijk niet. Voor sommigen wel, voor sommigen niet, je zult de verkeerde maar tegenkomen.
Nog geen vijf minuten voor aardedonker kwamen we bij Steffens ouders aan. Steffens moeder maakte een pizza voor ons klaar in de oven, Barry kwam achter z'n computer vandaan naar beneden voor ons om samen met Steffens vader met ons te kletsen over de vakantie.
En toen gingen we in bad. Jajaja, het onwijze lekkere grote bubbelbad! Lekker wegdromen in het warme water met veel zeepsop erin natuurlijk. Dat warme water stijgt al gauw naar je hoofd, zeker als je zo moe bent als ik toen was. Volgens mij sliep ik al voordat ik in bed stapte. Kan het me in ieder geval niet meer herinneren :-)