Dag 4: St. Georges de Mons - Aurillac
Dag 4 St. Georges de Mons - Aurillac
Ik sta op met ontzettende keelpijn, een heel erg snot-hoofd en denk dat een lekkere douche en een nieuwe dosis zyrtec me wonderen zal doen. En zie, na anderhalf uur, waarin we douchen, eten en de spullen weer inpakken, gaat het alweer een stuk beter.
Ik heb een route bedacht over allemaal kleine weggetjes die waarschijnlijk niet op zullen schieten, maar natuurlijk wel heel leuk zijn!
We rijden weer langs de Sioule tot Pontgibaud. Het laatste stukje zien we telkens route barree over zoveel kilometer. We zien wel wat er zo barree is straks en rijden door. De allerlaatste kilometers tot Pontgibaud kun je niet rijden. De weg is geblokkeerd door twee grote betonnen blokken en wegafzetting. In de verte boven ons zagen we al grote betonnen kolommen de lucht in rijzen met stukjes weg erop. Een drietal kranen staan klaar om de rest af te maken. Waarschijnlijk mag je hier niet onderdoor rijden. We rijden terug via Bromont-Lamothe naar pontgibaud.
Vanaf daar rijden we kleine witte weggetjes van dorpje naar dorpje. De lettertjes op de kaart zijn zo klein dat ik ze op deze bochtige weggetjes niet al rijdend kan lezen. We stoppen dus regelmatig en hierdoor kakt Steffen in. Hij heeft alleen de grote kaart voor zich waar deze wegen niet op staan. ik beloof verbetering qua wegen (wat snellere wegen, geel ofzo) die toch al in de planning lagen. Een van de laatste witte prutsweggetjes blijkt afgesloten, zodat we via geel en rood naar Mont- Dore rijden om vandaar uit over de Col de la Croix St. Robert naar Besse-en-Chandesse te rijden. Deze weg is echt fantastisch. Lekker zwieren en zwaaien over de vele bochten van deze weg. Een keer zwaai ik iets te enthousiast de bocht in en moet nog flink remmen voor een onverwachte tegenligger. Iets minder enthousiast dus maar in het vervolg. Het is mei en alles staat nog in bloei. Het uitzicht is daarom vooral erg groen. Behalve op de hoogste punten van deze weg, daar overheerst soms toch nog het wit van sneeuw!
Ik dacht vorig jaar ook in Besse geweest te zijn, maar dan in Super-Besse. Ik herinnerde me een fijn terrasje in een leuk plaatsje, maar Super-Besse blijkt een mega wintersport plaats te zijn. Daar hoef ik niet op een terras te zitten, dus we rijden door tot Picherande. Vandaar uit rijden we een wit weggetje haar Egliseneuve. Het landschap is uit een schilderijtje; groen met een klein kronkelend weggetje, geen super bochten, maar gewoon hier en daar waar het nodig is, wat huisjes her en der verspreid en niet op een hoop, zodat het op een dorp zou lijken. Het landschap golft een beetje en daar over dat kleine weggetje rijden wij.
In Egliseneuve kopen we brood wat we samen met de vanochtend in de Super U gekochte kaas een stukje verderop langs de weg opeten. Er komen flink wat motoren langsgereden. Voornamelijk locals die de randjes van hun banden willen bij gummen. We zien onderweg een enkele motorrijder met bagage. Iedereen groet hier trouwens. Ook auto's groeten naar je als je langs de weg zit te snacken :)
We rijden de gele scheur-weg af naar Condat. Ik doe ergens nog een hele toffe inhaalactie in een bocht (met koffers he) en ben erg trots op mezelf. Na Condat kiezen we voor witte priegelweggetjes die recht naar het zuiden lopen. Om op de gele weg te komen moet je tig keer afslaan, maar je hoeft gelukkig alleen het juiste wegnummer te volgen D62 en je komt vanzelf op de weg langs de Vallee de Cheylade.
We steken de Pas de Peyrol over en rijden richting het zuiden naar Aurillac. Op de splitsing op Pas de Peyrol zijn een hoop motoren en auto's die stilstaan. Er zijn ook wel restaurantjes of cafe's waar je wat kunt drinken om bij te komen van de enorme klim :) Ik sta al een tijdje op reserve en Steffen nu ook. Ik rij voorzichtig de laatste 45 kilometer naar Aurillac, waar wel weer benzine te krijgen zal zijn. Tot daar komen we alleen door hele kleine dorpjes waar geen tankstation is. Doordat ik niet teveel gas wil geven, haal ik maar moeilijk in. Ik probeer wel zoveel mogelijk op snelheid te blijven en niet te remmen voor bochten. Pas als dat in de bocht nodig blijkt, rem ik. Althans, dit is de theorie die ik uit wilde proberen. Heel erg gelukt is die niet. Onderweg zijn we nog twee keer werk aan de weg tegengekomen: een enorme grindbak die heel hard stoft als je eroverheen rijdt. Je kunt nog wel vaag een spoor ontdekken waar de meeste auto's rijden, maar soms kom je dan toch een dik pak grind tegen waardoor je even een flinke zwiepert maakt. Maar alles gaat goed en na een poosje komen we in Aurillac. Het eerste tankstation is dicht. Het tweede ook. Ook supermarkten zijn dicht. Een 8 a huite is ook dicht en het is pas half 6!! Wat is dit zeg! Is het een nationale feestdag ofzo? (20 mei)
Uiteindelijk vinden we een tankstation wat open is. Pino (de 650) lust 15 liter, grmbl had ik net zo goed wat meer gas kunnen geven op de weg hierheen. Er gaat namelijk 17 liter in. Ook vinden we nog een supermarkt die volgens eigen zeggen bij hoge uitzondering op 20 mei open is. Hmmm volgens mij hebben we geluk :)
De boodschappen nemen we mee naar de camping. Snel zetten we de tent op, want we horen het al rommelen in de verte. Steffen gaat koken en blijft buiten zitten terwijl het al begint te druppelen. Op het laatst krijg ik nog de taak om in de pan saus te roeren terwijl hij de tagliatelle afgiet. Echt net als we binnen in de tent zitten om te gaan eten (de borden zijn nog niet volgeschept) begint het te gieten, echt niet normaal. Het rommelen van de onweer in de verte barst nu hier in alle hevigheid los. Het gaat zo snel, nog voor we zijn uitgegeten laten we van schrik bijna alles vallen. Het flitst en dondert tegelijkertijd. Ik had ooit wel eens meegemaakt dat het onweer recht boven je zit, maar was vergeten hoe fel het licht dan is en vooral hoe hard het dondert! Alsof er een strijker naast je afgaat, echt keihard! Zou het ergens ingeslagen zijn? Ik loer door de achterdeur van de tent naar buiten: motoren staan nog, check, geen bomen in de fik, check, geen reden om de jas aan te gaan trekken dus... :)
Na het eten regent het nog steeds megahard, we kijken wat er onder water gaat lopen in de voortent, maar op een of andere manier lijkt er een geultje om onze tent te lopen, hebben wij de tent ff op de perfekte plek opgezet :)
Het regent en het regent maar, ik pak mn slaapzak en dommel in om een uurtje of 9. Om half 12 word ik pas weer wakker. Door de regen naar de wc (getsie) en daarna gaat Steffen de motoren beter neerzetten en op slot doen en pakt voor mij de libretto zodat ik mijn verhaaltjes kan typen!
Volgens mij lul ik meteen een hoop meer nu ik gelijk kan typen :) Half 1: zzzzz