Corruptie en kopieen in Hanoi
10 maart 2009
Om half 5 's ochtends komen we aan op het station van Hanoi. Lekker op tijd dus. We zoeken het adres en de naam van het hotel bij elkaar en nemen een taxi. We hadden al gelezen dat de taxi's op het vliegveld hun meters hebben aangepast, zodat je meer moet betalen voor hetzelfde ritje, dus we waren wel aan het opletten. Na 500 meter geeft de meter aan dat we al 2 km onderweg zijn met het bijbehorende bedrag. We laten de taxi stoppen. Ik laat me niet bedonderen zeg, kom op. Maar de situatie escaleert met de taxichauffeur die onze grote rugzakken niet wil teruggeven (hij doet de kofferbak niet open). Als Steffen de achterbank, die los zit, gewoon naar voren klapt en de tassen uit de auto vist, rent de taxichauffeur om de auto heen om een flinke stok uit de auto te halen. Hij houdt 'm dreigend vast en eist het geld voor de inmiddels verreden 2 km. Ik probeer die stok nog af te pakken, want ik dacht dat ie meteen zou gaan meppen (stom, ik weet het, maar alles gaat zo snel dat er weinig tijd is om na te denken). Dat lukt natuurlijk niet en de taxichauffeur houdt 'm naar mij dreigend in de lucht en ik loop snel naar achteren. Steffen geeft het geld en de taxi is weg.
Welkom in Hanoi.
We lopen de 2 kilometer naar het hotel met onze zware rugzakken. We weten niet welke taxi's te vertrouwen zijn.
Bij het hotel aangekomen, zitten er 3 op een rij met dezelfde naam. Twee zitten potdicht en de derde heeft een deurbel. We twijfelen, deze derde heeft we een ander logo dan die andere twee, maarja, ze zullen toch geen naam jatten van een populair hotel en er pal naast gaan zitten? We vragen nog of ze bij elkaar horen, yes yes, same manager. Nou, het zal wel goed zijn. In een mail van het hotel hadden we begrepen dat we tot 8 uur zouden moeten wachten tot de kamer vrij was. Tot die tijd konden we gebruik maken van internet in de lobby. Ik zie geen computer staan, maar op de visitekaartjes staat wel de oude naam van het hotel, waar op de website over werd gesproken. Zo heetten ze vroeger. Nouja, misschien moeten ze gewoon nog nieuwe visitekaartjes drukken en een nieuw bord laten maken. We krijgen meteen een kamer (klein hok zonder raam), maar om 8 uur kunnen we in en grotere kamer met raam voor 15 dollar. Hmm, in de mail hadden ze het over 17 dollar. Gek. We vragen ons af of we echt niet in het verkeerde hotel zitten nu, maar het bed lonkt, na veel te weinig slaap in de nachttrein, het vroege tijdstip en het debacle met de taxichauffeur. We slapen al snel.
Om 9 uur wordt er op de deur geklopt. We kleden ons snel aan en iemand wil ons een nieuwe kamer laten zien. Als ik de kamer uitga, staat er niemand, dus ik loop naar beneden. Ik vraag naar de wifi, die er zou zijn en het internet in de lobby, die er ook niet is. We hadden internet, maar het is nu stuk, is het antwoord. Iemand neemt me mee naar het hotel met dezelfde naam (met het juiste logo) om de hoek en zegt tegen een man iets in het Vietnamees. De andere man zegt dat ik hier kan internetten. Ik ben opgelucht, zie je wel, het hoort allemaal bij elkaar. Maar ik wil nu geen internet, ik checkte alleen even of het er wel was, zoals hun website zei. Ik vraag om de andere kamer en de man neemt me mee. Hij heeft alleen 18 dollar kamers. En die van 17 dan? Hiernaast, bij het derde hotel met dezelfde naam en het juiste logo. De mevrouw daar laat de kamer zien en uiteindelijk komen we eruit dat zij mij heeft gemaild gisteren. Ze zegt dat ze hadden gewacht vanmorgen op ons en dat we niet waren gekomen. Ik zei dat alles potdicht zag en het hotel om de hoek met dezelfde naam open was en dat we daar hadden geslapen.
Ik loop terug om Steffen te halen, maar als we weg willen, vraagt de man van het eerste hotel om geld. Uh, maar die 3 uur die we hebben geslapen, hoeven we toch zeker niet voor te betalen, als het een 'wachtkamer' was voor de echte kamer die we hebben geboekt? Nee nee, dit is een ander hotel. Het WAS van dezelfde manager, maar nu zijn ze onafhankelijk. Kut. Ik loop terug naar de mevrouw van daarnet en leg het probleem uit. Hanoi staat erom bekend dat alles en iedereen zomaar iemand z'n goede naam mag gebruiken, zo ontdekken we later op de dag dat er 8 kantoren zijn van Sinh Cafe in het oude kwartier, echt ongelofelijk. De vrouw belt naar het eerste hotel en houdt een hele preek. Ze hangt op en zegt dat als we daar nog een nacht blijven, dat we dan maar 1 nacht hoeven te betalen. Ik zeg dat ik dat niet zo aardig vind, en ze loopt met me mee naar het eerste hotel. Daar praat ze nog eens als brugman, maar tevergeefs. De drie uurtjes in het kleine kuthok met piepend bed kosten 15 dollar. Wat? Nee, dat was de grotere kamer met raam, die we konden krijgen, dan is deze toch goedkoper? Nee, 15 dollar. De vrouw van het echte hotel zegt, dat we beter nog een nacht konden blijven en dan verhuizen naar haar hotel, dan konden we die 15 dollar ergens anders aan uitgeven. Maar daar hebben we helemaal geen zin meer in. Een heel slecht gevoel hebben we hierbij, hoe kunnen we onze spullen veilig en met een goed gevoel hier achter laten, terwijl deze toko gewoon corrupt is? Onbetrouwbare mensen zijn het, daar wil ik niet blijven en we betalen de 15 dollar.
Welkom in Hanoi.
Eerst maar eens ontbijten (11 uur inmiddels). In een peperduur (voor backpackerbegrippen, niet dat we het niet kunnen betalen hoor, maar je moet hier wel heel hard zoeken voor iets goedkoops) cafe eten we wat en gaan vandaag maar eens dingen regelen.
We willen een tour naar Sapa, in de bergen, rijstterrassen en bergvolken kijken en naar Halong Bay, varen tussen de 2000 pieken karstgebergte die boven het water uitsteken. Als we dat hebben geregeld, weten we wanneer we hier 'klaar' zijn en kunnen we een vliegticket naar Bangkok boeken. Ik had op internet al gezien dat ze hele goedkope tickets hebben voor 48 dollar (ex. BTW), dus we moeten niet te lang ermee wachten. Na veel gezoek vinden we Sinh Cafe (na 8 kopieen te hebben gezien). Zelfs Lonely Planet heeft het stipje op de kaart op de plek van een kopie staan! Prutsers. Gelukkig klopt het adres wel, dus lopen we er wel zo naartoe. Een stukje verder zit kangaroo travel, de man daar geeft in goed Engels veel informatie en zegt dat we vooral op intenet bij airasia moeten boeken voor ons ticket naar Bangkok. Hij geeft een goed gevoel met z'n tour. We vragen 'm naar kopieen van z'n bureau. Hij zegt dat ie twee kantoren heeft, maar dat er maar 1 op het kaartje staat. Dat is raar. Hij zou ook geen kopieen hebben (nog). Twee straten verderop vinden we Kangaroo travel. Okee. welke is de echte? Later vinden we er nog een. Goede gevoel hierover is weer weg.
Uiteindelijk boeken we bij een echt bureau (ET Pumpkin) de twee tours direct achter elkaar (aankomst uit Sapa op maandagmorgen, drie uur later vertrek naar Halong Bay). Het worden wel wat luxere tours dan de standaard dingetjes van Sinh Cafe, maar we hebben blijkbaar geen zin in troep, we willen een leuke tour met niet te veel mensen en hier is het maximum voor de Sapa tour 10 personen, i.t.t. andere bureaus.
We boeken onze tickets 's avonds op Airasia.com. Ook dat lijkt in eerste instantie mis te gaan. Na het invullen van de creditcard gegevens geeft de website een error en op de pagina waar je je boeking kunt controleren, staat onze boeking er niet tussen. Sjongejongejonge, waarom zou er iets meteen goed gaan als het ook eerst fout kan!!! Zwaar geirriteerd ga ik op zoek naar een kantoor van Airasia in Hanoi, maar die zit alleen op het vliegveld, 30km verderop. Ik check m'n mail nog maar eens en opeens zit de mail van onze boeking ertussen. Creditcard is confirmed, bedrag is betaald en onze namen en paspoort nummers staan erop. Pfff, gelukt dus :) Stomme website.
11 maart 2009
We wilden vandaag Uncle Ho (Ho Chi Minh) op gaan zoeken in z'n mausoleum, maar dat blijkt van 8 tot 11 uur 's ochtends open te zijn en niet 's middags. Aangezien we nogal hebben uitgeslapen, gaat dat vandaag dus niet meer lukken. Dat wordt dus morgenochtend.
We kopen een kaartje voor het waterpoppentheater. Er is vandaag nog plek om 1 tijdstip, over een klein uur, dus we doden de tijd met een fruitshake (heel vervelend). Het waterpoppentheater is al heel oud. Het schijnt dat rijstboeren hier 1000 jaar geleden mee zijn begonnen. Achter een scherm in het water staan mensen die de poppen laten bewegen door middel van een lange stok onder water. De poppen stelden de dorpelingen zelf voor en de dieren waar ze dagelijks mee in aanraking kwamen, maar ook mythische dieren, zoals draken en eenhoorns. De optredens vonden plaats in meren, vijvers en in de rijstvelden zelf. Tegenwoordig vindt de voorstelling plaats in een theater. Een band begeleidt de poppen en is minstens even belangrijk als de poppen zelf. Ze bespelen houten fluiten, een citer, bamboe xylofonen en drums. Er zijn een aantal zangers en zangeressen die praten en zingen. Je krijgt een boekje bij de voorstelling om te volgen wat er wordt getoond, zoals een botenrace, het teruggeven van het magische zwaard aan de schildpad in het Hoan Kiem meer of de dans van de phoenixen. Ik verwachtte er niet heel veel van, maar het bleek ontzettend leuk en zo slim gedaan. Soms was niet meteen duidelijk hoe ze iets voor elkaar kregen met al die poppen in het water. Echt een aanrader voor iedereen die naar Hanoi gaat!
Hehe, na het gedoe van gisteren eindelijk wat leuks in Hanoi. We bezoeken nog een gerenoveerd koopmanshuis en wandelen een heel eind door het Old Quarter. Oorspronkelijk waren er 36 straten, die allemaal beginnen met Hang, wat zoveel als 'gilde' betekent. Erachter kwam de naam van de gilde zelf, zoals katoen, vis, flessen, uien of wierook. Hang Bac is bijvoorbeeld de straat van de zilversmeden en dat is het nog steeds. We kijken onze ogen uit, niet iedere straat hier is veranderd in toerbureautjes (honderdduizend kopieen van een paar oorspronkelijke bureaus) en restaurantjes. We vinden straten voor sieraden, speelgoed, lampionnen, echt prachtig allemaal.
12 maart 2009
Vroeg op, want we willen nu Uncle Ho wel eens zien. We besluiten dat we een cyclo (fietsriksja) moeten nemen naar het mausoleum, want een taxi vertrouwen we nog steeds niet. We weten inmiddels welke firma's te vertrouwen zijn, Mai Linh, Hanoi Taxi en City Taxi, maar we zien net iets teveel variatie in de namen en verschillende telefoonnummers op dezelfde taxifirma-auto staan. We komen alleen geen cyclo's tegen... Het is maar 2 km lopen ofzo, dus binnen een half uur zijn we er. Tas afgeven en in de rij staan. Het schuifelt langzaam naar voren en uiteindelijk zijn we binnen een uur bij het bevroren (?? of is het geplastificeerd?) lichaam van Ho Chi Minh. Er staat een eng roodachtg lampje op z'n gezicht en z'n handen. Misschien om te verhullen dat het er allemaal niet zo best meer uitziet na 36 jaar? Je moet door blijven lopen, dus uiteindelijk heb je een hele kleine minuut de tijd om al schuifelend te kijken naar Ho.
Eenmaal buiten hebben we weer het taxi dilemma en uiteindelijk lopen we het hele stuk weer terug. We checken uit bij ons hotel en gaan bij een duur cafe met wifi zitten in de allergrootste zachtste fijnste fauteuils ever :) Ik ga wat fotos bewerken en uitzoeken en de website updaten terwijl we genieten van een espresso (een echte, eindelijk goede koffie) en een muffin :) Dat moet af en toe ook gebeuren!
We zijn vandaag verder niets van plan. Om 21.15h gaat de nachttrein naar Sapa.