Hoi An, de stad van maatpakken en namaken
3 maart 2009
We slapen een beetje uit, ontbijten wat, pakken onze zooi in en kijken naar de kitesurfers van ons guesthouse. Sommigen hebben enorm veel tijd nodig om de lijnen goed uit te leggen en om zich om te kleden. Het is een heel gedoe voordat ze dan eindelijk het water in kunnen. Een wat kleiner meisje wat nog helemaal niet het water in was geweest de afgelopen dagen, gaat het nu ook proberen. Zodra de kite de lucht ingaat, gaat zij mee :) Ze ploft met een smak in het zand neer. Bij poging 2 wordt ze door een vriendin vastgehouden totdat ze het water ingaat :)
Eigenlijk wachten we alleen maar tot 13 uur. Dan worden we opgehaald door de bus naar Hoi An. We zitten uiteindelijk 5 minuten in de bus, als we weer stoppen voor een half uur! We staan bij het tourbureau van de bus, dus daar is het lunchtijd. We kiezen een relaxed bed achterin de bus, die zijn langer dan de andere bedden. Deze bus zou doorgaan naar Hoi An, was ons verteld.
Maar in Nha Trang blijkt wat anders, hier moeten we eruit en wachten op de bus naar Hoi An. Ja hoor.... En als we uiteindelijk de bus in mogen, blijkt dat we bij het tourbureau waar we nu weer staan, ons ticket hadden moeten omruilen voor een nummer, het nummer van je bed in de bus. De bus heeft drie rijen stapelbedden in de lengte van de bus. Ik ruil het ticket om en in de bus blijkt dat onze bedden echt heel klein zijn. De moed zakt me in m'n schoenen, want met m'n zere lijf zie ik dat helemaal niet zitten. M'n moeder zei vroeger wel eens tegen mij "een moment van onbedachtzaamheid, maakt dat men jaren schreit". In mijn geval zullen het geen jaren zijn, maar ik moet hier wel even van janken ja. De geschrokken bus-meneer regelt een wat langer bed beneden voor mij en ik heb nog best aardig kunnen slapen zelfs.
4 maart 2009
Om 7 uur 's ochtends komt de bus in Hoi An aan. We stoppen natuurlijk bij een tourbureau van de bus naast een hotel, waar ze vast samen mee werken. Maar hier wilden we niet slapen, dus we nemen een taxi naar een hotel wat we hadden uitgezocht. Niet uit de lonely planet, want sjongejonge echt alle prijzen die daar in staan zijn minimaal 10 dollar hoger in werkelijkheid. Ondanks dat het boek van vorig jaar is en de research van 2 jaar geleden, blijken sommige prijzen nog van 4 jaar terug te zijn. Beetje jammer. Voor meer recente info checken we soms travelfish.org en soms lopen we gewoon wat rond.
We lopen naar de oude stad, die op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat, om te gaan lunchen. We kiezen een menuutje met allerlei lokale specialiteiten. Bijvoorbeeld 'white rose', dat is een garnalenhapje met een groot wit deeg ding eromheen. Wonton kun je ook 'hoi an style' krijgen en verder zitten er natuurlijk loempiaatjes bij. Waarschijnlijk ook heel erg 'hoi an style'.
Je kunt hier een ticket kopen voor de oude stad. Je mag dan door de straatjes lopen (alsof je dat zonder ticket niet zou kunnen, maar goed) en je mag 1 assembly hall, 1 huis en 1 museum in. We kiezen als eerste voor het Tran family chapel. Het is gebouwd in 1802 en wordt gebruikt voor het vereren van overleden familieleden. Van elk familielid staat een doos op het altaar, met daarin de data van geboorte en sterfte in steen gegraveerd. Ook zit er van de betreffende persoon een persoonlijk ding in, zoals een ring. Op de sterfdag van het familielid wordt zijn of haar doos geopend en wordt er wierook aangestoken en voedsel geofferd.
Na de Tran Family Chapel gaan we naar het Museum of Trade Ceramics. Niet zozeer voor de schoteltjes en de vaasjes die verhandeld werden vroeger over de hele wereld, maar voor het mooie gebouw waar het museum zich in bevindt. Ze bouwden hier net zoals in Amsterdam pijpenla-achtige gebouwen. Dit gebouw is 7.5m breed en 36m lang, heeft twee binnenplaatsen en twee verdiepingen en is helemaal van hout.
Het laatste gebouw waar we in gaan met ons Old Town Ticket is de Assembly hall of the Fujian Chinese Congregation, of Phuc Kien. Later is het omgebouw tot een kapel voor het vereren van Thien Hau, een heilige. Dit gebouw hangt helemaal vol met grote konisch gevormde ronddraaiende wierookstokjes. Als ik even stilsta om een foto te nemen, valt hete as op m'n hand. Oppassen waar je loopt dus.
Hoi An is ook de stad om kleren op maat te laten maken. Pakken hadden we in Chiang Mai al laten maken, maar ik loop een winkel in voor een jurk. En nog een jurk :) Morgen in het begin van de middag mag ik al voor de eerste keer komen passen.
5 maart 2009
We hebben een tourtje geboekt naar My Son (spreek uit: mie sun), een goden-vereringsplaats van het Champa-rijk, ouder dan Angkor in Cambodja. Een nieuwe hoop oude stenen dus! We hadden echter gehoord dat als je Angkor al hebt gezien, dat dit nogal zou tegenvallen en dat was waar. Er is echt bizar weinig over van de hele site en wat er over is, is overgroeid met onkruid. Er zijn nauwelijks, of zeg maar beter geen, versieringen aan de buitenkant. Als ik dan aan Bantaey Srei denk, is het echt een wereld van verschil.
Terug in Hoi An ga ik voor de eerste keer de jurken passen. Nu kunnen ze pas echt op maat worden gemaakt, de eerste passessie heb je nog een beetje hobbezakken aan. Als alles weer is afgespeld, wandelen we weer door Hoi An. Ik kijk nog naar een nep Crumpler foto rugzak voor 30 dollar waar nog over te onderhandelen viel, zodra ik weg wilde lopen, "how much you want?". Maar ik vond de rugzak te groot en in het fotovak zaten niet van die verdelingsschotjes. Daar uit kun je concluderen dat het nep is, maar aan de tas zelf is echt helemaal niets te zien. Tot en met het logo wat erop gestikt zit is het exact kloppend. De North Face rugzakken vormen wat dat betreft een uitzondering, want op een klein dagrugzakje staat doodleuk 45+10L gestikt :)
We komen bij een schoenenwinkel uit. Naast kleding kunnen ze hier ook elke schoen namaken. Ik zie een leuk paar staan en laat ze maken in een bijpassende kleur bij m'n jurken :) Oh en doe ook nog maar een tas, daar had ik er ook nog niet genoeg van :)
6 maart 2009
Vanmorgen hebben we het nog druk met al die op maat gemaakte spullen van mij. We willen de bus van 2 uur halen, maar we hebben nog maar geen ticket gekocht, voor als het allemaal niet op tijd lukt met de kleren en de schoenen.
Eerst gauw de zooi inpakken en ontbijten. Geld pinnen en uitchecken bij het hotel. Eerst ga ik de jurken nog een keer passen. De bruine is helemaal goed, dus die kan worden afgewerkt. De andere zit nog niet heel mooi vind ik en die wordt nog een keer vermaakt. Over een uur kan ik weer komen passen. Lekker tempo!
De schoenen zijn prachtig en zitten in 1x goed. Dat hebben ze echt heel goed gedaan voor 18 dollar :) De tas is over een uur klaar. Wij gaan intussen even wat drinken, want we hebben minstens weer een liter gezweet :)
Als ik de vermaakte jurk nog een keer pas, zit het bovenstukje goed, maar de voering komt onder de jurk uit, dus dat moet ook nog weer worden aangepast. Daar kunnen we op wachten. Er wordt een koerier op een brommertje gebeld, die neemt de jurk in z'n hand aan het stuur mee naar het naai atelier en binnen 20 minuten is de jurk terug! Ik pas nog een keer en nu zit ie goed. We nemen afscheid van Vy en haar zus Ny (makkelijke namen hebben ze hier, 'Pernette' vonden ze maar ingewikkeld) en gaan weer naar de schoenenwinkel. Er zijn nog wat gaatjes bijgemaakt in het bandje van de schoen en de tas is nu ook klaar. Die valt alleen nogal tegen. Ik ben nogal snel uitgekeken op tassen, dus ik wilde 'm niet van duur leer laten maken. Hij is dus van een nepleer en dat kun je echt heel goed zien. Nouja, niets aan te doen.
We lopen naar Sinh Cafe en over anderhalf uur is er nog plek in de bus hoor! Drie euro om 4 uur te mogen reizen! We gaan gauw lunchen en dan op naar Hue!
Foto's van Hoi An vind je hier.