Citadellen en graftombes in Hue
6 maart 2009
We zitten vier uurtjes in de bus naar Hue. Als we de tunnel uitkomen die een flink stuk bergweg afsnijdt, is het weer omgeslagen. Het miezert en de lucht is donkergrijs. In Hue miezert het nog steeds, maar dat is niet het irritantste. Hier zijn de 'touts', de mannetjes die je een hotel willen aansmeren, het meest volhardend. Eentje achtervolgt ons de hele straat uit, echt ongelofelijk. Het zal vast werken bij veel mensen, maar bij mij werkt het averechts. Juist omdat ie zo aandringt, heb ik echt he-le-maal geen zin in zijn hotel. Al was het het beste, goedkoopste, leukste, gezelligste, schoonste hotel op de wereld, dan nog niet.
Het is wel zwaar met de rugzakken een hotel zoeken, dus Steffen parkeert de rugzakken en zichzelf bij een restaurantje en ik ga eens wat rondkijken hier. Al gauw vind ik een mooi hotel waar ik nog 2 dollar afding tot 10 dollar en we checken in.
Eerst maar eens wat eten bij Mandarin Cafe, waar we worden verwelkomd door Mr. Cu. Ik was vooral benieuwd naar zijn foto's, waar hij mee in bladen heeft gestaan en die hij in een galerij tentoon stelt in Italie. Ze zijn inderdaad erg mooi, zeker als je je bedenkt dat hij zichzelf heeft leren fotograferen en geen opleiding ofzo heeft. Nu zijn zijn fotos wel van Vietnam en Vietnamese mensen die naar hem wel zullen lachen als hij ze fotografeert, in tegenstelling tot wanneer ze mij zien en wegkijken. Dat scheelt vast wel. En hij weet waar hij moet zijn, volgens mij zijn alle fotos in de buurt van Hue gemaakt.
7 maart 2009
We slapen lekker uit en boeken alvast de treintickets naar Hanoi bij ons hotel. Softsleeper bedden, lekker zacht, in ieder geval vergeleken met de hardsleeper bedden :) Als we na drie pinautomaten te hebben geprobeerd vragen of we ook later kunnen betalen, is dat goed. Daarna ontbijten en dan lopen we naar de Citadel. Onderweg krijgen we nog tig keer de vraag of we echt geen cyclo nodig hebben, 'one hour, very cheap' (wat dan weer klinkt als "one hour, very sheep" :).
We lopen de brug over de Parfum rivier over en door de 3 meter dikke muur van de Citadel. We lopen langs een verzameling oude legertanks van de Amerikanen uit de oorlog. In de achtergrond is er een tent met een zanger. Het klinkt echt verschrikkelijk. Het is zo vals en lelijk dat ik het ga nadoen, zodat Steffen hard moet lachen, maar zich ook een beetje schaamt. Ik hou me namelijk niet echt in in mijn slechte imitatie :)
Halverwege de zuidzijde van de Citadel verdikt de muur zich in de vlaggetoren. Het blijkt niet echt een toren, maar meer een dikke bunker die uitsteekt boven de rest (37m). De vlag van Vietnam wappert nu in de mast, maar tijdens de oorlog in 1968 heeft de Viet Cong de vlag van het National Liberation Front hier gehesen. Aan weerszijden van de vlaggetoren staan 9 kanonnen opgesteld, Nine Holy Cannons, blijkbaar zijn ze heilig. Ze zijn nooit bedoeld om afgevuurd te worden, maar dienen symbolisch ter bescherming van het paleis en het koninkrijk.
In de Citadel bevindt zich het Imperial Enclosure, een soort citadel in een citadel dus. Tijdens de Franse en Amerikaanse oorlog zijn hier flink wat bommen opgegooid, zodat er niet veel van over is. Dit geldt ook voor de Forbidden Purple City, die weer een citadel in een citadel in een citadel vormde.
Er is allemaal zo weinig van over, dat het ons niet echt kan boeien. We gaan buiten het imperial enclosure op zoek naar wat te eten en eindigen bij een wel heel lokaal restaurantje. We kunnen kiezen uit kip. Dus wordt het kip. Het is van de soort men neme een stuk kip en hakken het gewoon fijn. Niks geen filetjes of hele vleugeltjes of pootjes, lekker hakken. Wat rijst, groenten en saus erbij en klaar. We zitten op hele lage plastic stoeltjes aan een bijpassend laag tafeltje. Tijdens het eten parkeert een straatverkoopster naast ons op de stoep. Ze draagt haar manden met borden, water en eten, rijst met een slijmerige rode brei, in twee manden die met touwen aan de uiteinden van een lange stok vast zitten. Die stok draagt ze over haar schouder. Compleet met konische hoed, die zo typerend is voor China en Vietnam en die blijkbaar nog serieus door veel mensen wordt gedragen. We zien er overal wel rondlopen, maar het zijn altijd vrouwen en altijd ouder dan 40. De jeugd is hier heel druk met nagellak, mobiele telefoons en hippe schoenen.
Op de weg terug lopen we langs een rivier waar een sampandorp op het water leeft. Deze boten zijn in een erbarmelijke staat, maar overal zien we wel mensen en waslijntjes, dus ze zijn zeker bewoond. We lopen naar Mandarin Cafe om bij meneer Cu een tourtje te boeken voor morgen. Na het avondeten blijkt dat de mensen van ons hotel geen treinkaartjes hebben gekocht voor ons. Dat was niet de afspraak! We betalen bijna 3 euro extra per kaartje omdat zij het voor ons regelen, dan kunnen ze ook wel voorschieten. Bovendien hadden we afgesproken dat we later zouden betalen, maar blijkbaar worden er dan geen kaartjes gekocht. We hebben nu wel ergens kunnen pinnen, dus we betalen de kaartjes. Morgenochtend worden ze gekocht.
8 maart 2009
Na een ontbijt bij Mr. Cu, lopen we naar een drakenboot, waar nog tig andere mensen op zitten. We varen eerst langs hetzelfe sampandorp, waar we gisteren al langs waren gelopen. Het 'bezoek' wat we volgens het tourprogramma aan dit dorp brengen is niet meer dan er gauw ff langsscheuren. Die hebben we alvast afgevinkt van ons programma van vandaag.
Het volgende item staat niet eens op het programma. Een dansvoorstelling in de achtertuin van een tempel, waarvoor we moeten bijbetalen. Een hele groep mensen haakt meteen af en gaat koffie drinken langs het water, net als wij. Als vervolgens blijkt, dat we eten kunnen bijbestellen voor de lunch, terwijl deze gewoon inbegrepen zou moeten zijn, vragen we hoe dat zit. Nou, de lunch is alleen wat rijst en groenten. Ik zeg dat de lunch is inbegrepen in de prijs van de tour van vandaag en dat ze maar zorgt dat ik een goede lunch krijg en dat ik niets bijbestel. Veel andere mensen nemen niet eens de moeite om op de kaart te kijken en geven 'm meteen door. Voor even is de toon gezet bij deze tour :(
We stappen uit bij de Thien Mu Pagoda, die gratis is (echt waar). Het opvallendste van deze tempel is dat in de achtertuin de auto staat geparkeerd, waarin een monnik tijdens de oorlog naar Saigon is gereden. In de stad is hij uitgestapt en heeft zichzelf in brand gestoken om te protesteren tegen religieuze onderdrukking.
We varen verder naar de Hon Chen tempel en van daar naar de Minh Mang tombe. Tijdens dit laatste stuk krijgen we de lunch, die waarschijnlijk na het klagen van een hoop mensen is verbeterd. Er zit vlees in de groenten en er is een bord met gebakken tofu. We zitten aan tafel bij Vietnamezen die ook nog garnalen hebben besteld. Een wat oudere vrouw, getrouwd met een Aussie en woonachtig in Melbourne, zorgt goed voor ons. Ze zegt dat we goed moeten eten en schept onze kommetjes vol met rijst, vlees en garnalen. Als de rijst op blijkt te zijn, haalt ze stokbrood tevoorschijn die we op moeten eten. Soms is zo'n massale georganiseerde tour onverwacht leuk :)
De koninklijke tombe van Minh Mang, die heerste van 1820-1840, is uitgestrekt en om er te komen moet je verschillende gebouwen en poorten door en trapen op en af. Uiteindelijk loop je over een lange brug over het water om bij een grijze stenen trap en muur te komen. Hier houdt het op, de tombe zelf is niet toegankelijk. De volgende tombe, die van Khai Dinh, laat zien wat de Franse kolonisatie van Vietnam heeft gedaan. Een behoorlijk Frans/Europees bouwwerk huist de tombe van deze heerser. De laatste tombe bekijken we maar niet, aangezien daar alweer voor betaald moet worden. We kletsen buiten de bus wat met mensen over nachttreinen en nachtbussen, lokaal transport en reisroutes. Heel belangrijk allemaal :)
9 maart 2009
Vandaag is het weer inpakken en wegwezen. Dat inpakken wordt steeds lastiger met alle spullen die we kopen, maar het past nog steeds. We hebben flink wat tijd voordat de trein gaat. We hebben de express trein, die minder vaak stopt, later vertrekt en eerder in Hanoi aankomt, dan de gewone trein, die we eigenlijk hadden gewild. Meer stops boeit ons niet zo, maar later aankomen wel. De expresstrein komt al om half 5 's ochtends aan in Hanoi, de gewone trein een uur later, maar daar waren geen kaartjes meer voor te krijgen (bedankt, fijn hotelpersoneel).
Steffen gaat maar eens naar de kapper, want na twee maanden reizen kan ik z'n haar bijna vlechten. In een 'beautysalon' wordt steffen geknipt en kan ik een manicure krijgen, waar ik maar van afzie. Een broer van de kapper knoopt een gesprek met mij aan over Nederland, dat hij in Europa wil studeren en dat z'n neef in Canada in Toronto woont en dat hij het daar veel te koud vindt :)
Kortgewiekt gaan we zitten bij een cafe met wifi. Ik ga op zoek naar een hotel in Hanoi en als ik er een mail, krijg ik binnen een half uur reactie terug! Geregeld dus. We lunchen met een lekkere Pho Bo (noodlesoep met rundvlees) en dan is het alweer tijd om richting station te gaan.
We blijken in een coupe te slapen met 6 bedden ipv van de bestelde 4. Als we wat liggen te lezen, komt er een kar met eten langs. We hadden een groep Duitsers gesproken op het station die al eerder in deze trein hebben gezeten. Het eten zou zo slecht zijn, maar wij vinden de rijst met Vietnamese loempia's goed binnen te houden (we hebben wel eens slechtere op). In een ding hadden ze wel gelijk, het bier wat je bij de volgende kar kunt kopen is inderdaad lauw.
Na wat lezen ga ik wat foto's uitzoeken (vooral weggooien wat niet boeiend is). Net als iedereen wil gaan slapen (iedereen in onze coupe slaapt al, maar ik wilde net gaan slapen), zetten ze in de coupe naast ons hele fijne jammerende kwelende Vietnamese muziek op, Lekker hard ook, zodat we kunnen meegenieten. De deur dichtdoen (die een man uit onze coupe steevast open laat staan) helpt een beetje, maar niet veel. Nouja, eventueel heb ik altijd nog oordoppen mee. Sinds het een na laatste akoestisch zeilweekend met drie omgezaagde oerwouden in een kleine jeugdherbergkamer, neem ik die altijd mee.