Dag 6 Les Vitals - Les Angles
Dag 6 Les Vitals - Les Angles
Het bestelde ontbijt hangt 's ochtends aan de motor. Twee croissants en twee baguettes. We ontbijten eerst en maken dan gebruik van de schone douches die deze camping heeft. Even de vaat wassen van gisteravond, want we hebben in de tent gekookt omdat het regende, en dan heb je daarna geen zin om door de regen te gaan met je vaatje.
Bij het afrekenen kletsen we nog wat met de eigenaar van de camping, een Delftenaar die tien jaar geleden vertrokken is naar deze plaats en sindsdien slechts een keer in nederland is geweest. Zijn familie en kennissen komen hierheen om hem te ontmoeten, en geef ze eens ongelijk :)
We rijden de witte weg niet terug naar Lacaune, maar vervolgen hem naar het zuiden langs een meer. De weg heeft slecht asfalt met her en der wat grind. Op het hoogste punt aangekomen kun je via een keienpad nog verder naar de top waar een soort torentje-achtig-iets staat en waar je een mooi uitzicht zou moeten hebben. Met de XT zou ik daar met wat moeite omhoog zijn gereden denk ik, maar met deze in vergelijking lompe pino heb ik daar totaal geen behoefte aan, dus wij vervolgen onze weg naar beneden. Het weggetje lijkt smaller te worden en er ligt meer grind op de weg. In de bochten valt het wel mee, maar deze zijn nu juist weer onoverzichtelijker. Ik dacht al dat we boven de verkeerde afslag hadden genomen omdat alles steeds kleiner werd, maar opeens is er een t-splitsing met de gele weg.
We draaien die op en we rijden naar St. Pons de Thomieres. Deze weg is wat saaier, wat rechter en breder. Ik haal zomaar een camper in (oke, dat was op een relatief lang recht stuk, dan kan dat makkelijk) en in St. Pons stoppen we precies op dezelfde plek als waar we vorig jaar ook gepauzeerd hebben, naast dat riviertje met ontiegelijk veel vis. Toen kocht ik een paar liter olie voor de XT die 1:500 olie verbruikte, zodat we door onze meegenomen voorraad Hema olie heen zaten toen we daar aankwamen. Nu koopt Steffen chocola en ik bel Marijke om te kijken of die nu nog in hun huisje nabij Narbonne zitten. We hadden afgesproken daar langs te gaan als we in de buurt zaten. Ze neemt niet op en ik spreek haar voicemail in (heel lulverhaal weer natuurlijk; we zijn nu hier en gaan naar daar en komen dan langs jullie en als jullie erzijn dan moet je maar even bellen maar ik neem wsl niet op want als ik rij hoor ik de telefoon niet maar ik kijk bij elke stop of je gebeld hebt en dan bel ik gelijk terug, zoiets:)
We besluiten wel gewoon richting Carcassonne te rijden en als Marijke terugbelt, kunnen we alsnog die kant op rijden. Na een kort stukje rode verbindingsweg draaien we het witte weggetje op wat we volgens Steffen vorig jaar ook gereden hebben. Ik herinner me er gek genoeg niks van, blijkbaar ben ik zo verwend qua bergen/bochtjes/wegen dat het me niet altijd meer opvalt hoe mooi en bijzonder het hier is voor mij, Neder-landse-kaaskop. We hebben natuurlijk weer bochtjes, die worden nooit saai, best slecht wegdek, dat is een uitdaging, af en toe prachtig zicht op het dorpje beneden in het dal met huisjes in een bouwstijl die je hier overal ziet, het lijkt oud, maar zeker weten of het dat ook echt is, weet ik niet. Later zien we in de verte af en toe de Pyreneeen gehuld in een dikke laag mist. Oei, als de oversteek vandaag of morgen maar niet heel erg moeilijk maakt.
Het laatste stukje naar Carcassonne regent het behoorlijk. We klussen met twee plastic zakken een verlenging van mijn nieuwe maar te korte Rukka motorbroek, zodat mn schoenen niet volregenen. In Carcassonne is het weer droog. We gaan tanken, maar parkeren bij de verkeerde pomp, deze is voor kaart-betalers. Ik krijg de motor zo snel niet achteruit geduwd, dus doet Steffen dat voor mij. Helaas had hij niet gezien dat ik mijn zonnebril aan het stuur had gehangen en het plastic zonne'glas' breekt. In de Bricolage koopt hij secondelijm en lijmt het 'glas' weer aan elkaar. Zonder zonnebril ben ik namelijk echt nergens!!! Ik spreek marijke; we hadden blijkbaar een miscommunicatie vorige week, want zij is inmiddels weer in Belgie en had gedacht dat ik afgelopen week in de buurt zou zijn ipv nu! Geen bezoekje aan Belga dus, dat is voor een andere keer. Wij pakken snel alles weer in, want de donkere wolken waar we net uit zijn, halen ons weer in en het dondert al een beetje in de lucht.
Het duurt even voor we de goede uitgang van de stad hebben gevonden, maar eenmaal op weg naar limoux en Quillan. Dit is een rode weg met af en toe een dubbele rijstrook voor onze richting. Daar maak ik dankbaar gebruik van mijn pino powurrr, maar een zilvergrijze peugeot laat zich niet inhalen en ik red het gewoon niet voordat de twee wegen weer 1 worden. Grmbl. Deze auto zit voor ons tot in Quillan, maar daar stoppen wij ook voor een grote bak koffie op een terras onder een zonnescherm wat de regen tegenhoudt :) Bij een postkantoor kopen we een Nederlandse krant om vanavond wat leesvoer te hebben.
In Carcassonne zagen we het ook al en nu hier weer: een bruidsstoet van toeterende auto's die continu de stad rond rijden :) Heel grappig dat ze dus stug dezelfde route door de stad blijven rijden. Gelukkig zitten we er niet achter, want ze rijden nogal langzaam.
We rijden door naar Axat in de regen. Inmiddels heb ik toch mn fleecetrui aangetrokken. In Axat willen we een hotel met restaurant, maar er is niets. Op weg naar Axat heb ik wel een auberge gezien met restaurant en een bord 'ouvert' buiten, maar toch besluiten we in de regen door te rijden naar ............... over een gele weg. Dat is nog 64km, dus haalbaar.
De weg gaat langs de Gorge st. Georges :) Het is ook in de regen heel erg mooi hier. Misschien juist wel door de regen en de mist die op hoogte tegen de bergwand hangt. We rijden rechts langs het wild stromende riviertje. Links ervan en rechts van de weg gaan de rotswanden van de bergen steil omhoog. En in de hoogte dus die mist die het allemaal spooky maakt. De weg heeft van dat klote-asfalt, wat bij droog weer al een beetje glimt, maar als het nat is wel een spiegel lijkt. Daarbij komt nog dat er overal een spoor grind ligt, wat de bochtjes niet fijn rijden maakt. het tempo ligt heel erg laag, maar toch geniet ik er wel van. Het uitzicht is mooi en het is wel spannend een keertje zo met regen te rijden in de bergen. Het moet niet harder gaan misten, want dan heb ik hetzelfde als in de nacht: ik zie echt niets, ook al valt er wel iets te zien. Onderaan de weg stond ook een bord dat deze weg niet geschikt is om 's nachts te rijden en dat denk ik idd niet nee. Maar het is half 7 dus nog heel lang licht.
Eenmaal bovenaangekomen wordt de weg breder en dalen we over wat rechtere wegen, dat gaat sneller en daardoor lijkt het harder te regenen. Het is ook wat harder gaan regenen, dus dat is dubbelop. Ik krijg het koud, ondanks mn fleecetrui. In ..................... zien we twee hotels die allebei ferme zijn. Bij de tweede komt de eigenaar naar buiten en vertelt ons dat het hotel Coq d'Or in les Angles open is. We besluiten in ieder geval even te gaan kijken, maar onderweg zie ik het al: wintersport architectuur. Gatverdamme, gezellig hoor. Steffen dringt aan om toch het dorpje in te rijden en gelukkig dat we dat doen, want het hotel Coq d'Or ligt in het oude gedeelte en is een erg gezellig hotel. Beneden is een restaurant/cafe-gedeelte en wij hebben kamer nummer 2 op de eerste verdieping. De motoren mogenb we parkeren in de garage, waarvoor de vader van de eigenaresse (denk ik) de auto eerst de garage uitrijdt, wij erin, en dan hij er weer in. Hij moet morgenochtend toch vroeg weer weg, en dan hebben we geen last van zijn auto.
We eten in het restaurant, een salade chevre, een entrecote roquefort en een ijsje en koffie toe. Daarna drink ik thee en steffen bier in het cafe-gedeelte en lezen we de krant.
Op de hotelkamer type ik de vingers uit mn lijf, want de accu van de libretto is erg slecht, dus moet ik binnen een uur alles weer bij elkaar verzonnen hebben en ook nog getypt, maar het is gelukt!!!