Mui Ne, bikinis en kreeften
28 februari 2009
Vanmorgen nemen we de bus naar Mui Ne. Het weer is niet al te best, zwaar bewolkt en af en toe een spatje regen. In Mui Ne is het niet veel beter. We komen daar rond de middag aan. De bus van het reisbureau Sinh Cafe zet ons bij het gewenste guesthouse af. Dat is fijn, want het toeristische gebied van Mui Ne met restaurants, guesthouses en hotels strekt zich uit over een stuk van 6 kilometer. Het echte Mui Ne is een vissersdorpje zonder accomodatie en eetgelegenheden.
Je kunt in Vietnam een zogenaamd open tour ticket kopen, waarmee je met een bus van Saigon naar Hanoi kunt reizen met een aantal tussenstops. Dat hebben we niet gedaan, want vanaf Nha Trang willen we met de trein. Mui Ne is niet te bereiken per trein, dus hebben we voor een deel van de open tour route een ticket gekocht.
We worden dus afgezet bij het guesthouse van onze keuze, Hong Di, met bungalowtjes en een relaxte binnentuin met hangmatten en palmbomen. Het heeft een eigen stukje strand en blijkbaar is het een geliefde verblijfplek voor kitesurfers, want daar stikt het er hier van.
Als we op zoek gaan naar een restaurantje, vallen de enorme resorts en de restaurants met menukaarten in cyrillisch schrift ons erg op. Ongelofelijk dat in een paar jaar tijd dit hele stuk kust is veranderd in een soort Turkse kust, resorts met Russen. We voelen ons er niet erg bij horen, zeg maar. De lunch viel tegen, voor teveel geld kregen we twee kleine stukjes vlees in onze Pho Bo, noodlesoep met rundvlees. Beetje jammer.
De rest van de middag besteden we aan het zoeken van een normaal passende bikini waarin ik niet voor lul loop voor mij :) Er is hier veel te krijgen, waarvan veel ook niet fatsoenlijk past of er echt niet uit ziet (zuurstokkleuren met rushes en te grote bovenstukjes, enz). Als ik iets vind, is het weer niet in mijn maat (mijn maat is hier geen M, zoals in Nedeland, maar ik ben een Extra Large blijkbaar, voor Vietnamese begrippen, goed voor m'n zelfvertrouwen!). Maar ik heb in gedachten een optie genomen op een groene :)
1 maart 2009
We slapen lekker uit en ik ga eerst die ene bikini scoren. In de winkel aangekomen, zie ik er natuurlijk weer nog een paar die ik moet passen en uiteindelijk wordt het toch een andere :) Yes, het is gelukt, eindelijk een leuke fatsoenlijk passende bikini. Gisteren had ik in een ander winkeltje drie bikini's in de maten M, L en XL in een pashokje meegenomen, in de verwachting dat er 1 wel zou passen. De M paste het beste, maar het broekje zat te strak, maar niet zo strak als het broekje van de XL. Ik begreep er nix meer van.
Anyways, bikini! Zon! Zee! Strand! Ik parkeer me meteen in een strandstoel met m'n boek en m'n fles water op het strand en geniet. Ik geniet zo hard, dat ik net iets te lang geniet, of zeg maar veel te lang. Zo rood als een kreeft en jammerend eindig ik de strandsessie :( Ik baal enorm van mezelf, maar gedane zaken nemen geen keer helaas. Ik scoor gauw ergens aftersun en hoop dat ik een beetje kan slapen straks.
Een andere ergernis hebben we 's avonds bij het eten. We gaan ergens zitten en bestellen. Normaal ligt het eten hier binnen 10 minuten op je bord en als het 15 minuten duurt is het heel erg lang. Steffen nam dus alvast z'n insuline, omdat die pas na een half uur gaan werken, Dan gaat de bloedsuiker tenminste een beetje tegelijkertijd omhoog van het eten en omlaag van de insuline. Na anderhalf uur krijgen we eindelijk een moot vis op ons bord geserveerd en Steffen zit inmiddels al in een enorme hypo. Dat gaat lekker :(
Gelukkig slaap ik wel goed, ondans m'n kreeft...
2 maart 2009
De wekker gaat om 9 uur, want ik had bedacht dat we de bus van 2 uur naar Hoi An wel konden nemen. In Nha Trang schijnt het te regenen en te onweren en ik kan toch niets aan het strand of met snorkelen doen. Dat komt aan het einde van de vakantie wel, op een Thais eilandje.
Maar ik ben heel zielig (lees: ik vind mezelf zielig) en alles doet zeer. We besluiten nog een dag te blijven en zetten de wekker uit. Om 1 uur 's middags worden we pas weer wakker. Zou het nodig zijn geweest? We ontbijten heerlijk bij het guesthouse (pannenkoek!) en boeken de bus naar Hoi An voor morgen. De rest van de middag breng ik in een hangmat in de schaduw door met m'n boek. Zwaar hoor.