Dag 6: Nazca - Arequipa
14 juni 2006
Om half 6 (!) staan we al op. We vertrekken namelijk om 6 uur naar Arequipa en dat is een rit van circa 600km over de kronkelende kustweg (Panamerican Highway) en door de Andes. Onze bus heeft een dieselmotor uit het jaar kruik, dus dat gaat ongeveer 11 uur duren.
Ik slaap wat onderweg tot we om 9 uur gaan ontbijten in Chala. Inmiddels heb ik buikpijn van de honger, dus dat gaat er weer goed in, ondanks het feit dat het voor de 5e keer op rij pan blanco met mantequilla en marmelade is. De koffie is nix, maar de sinaasappelsap was weer heerlijk.
We rijden weer verder. Ik lees wat, staar wat uit het raam naar de woestijn die een stuk groter moet zijn dan te zien is. De mist hangt namelijk nog flink over het land.
Tijdens een stop om van het prachtige uitzicht te genieten, klimt Eduard de steile zandduinen op omhoog. Niemand merkt het, maar opeens zit hij boven! Snel wat foto's maken voordat hij weer naar beneden rent. Als Eduard weer helemaal beneden is aangekomen, nog nahijgend van de zware inspanning, zeker omdat we inmiddels al wat hoger zitten, betrekt zijn gezicht. Hij is z'n telefoon kwijt, z'n knuffel, z'n trouwe metgezel, hoe moet ie zonder??!! Dus Eduard rent weer naar boven naar waar hij heeft gezeten en komt uiteindelijk weer beneden mét telefoon ;-)
Foto: Eduard op de zandduin
Voordat we Camana bereiken, zien we overal krottenwijken. Het is zo heftig dat ik me schaam om foto's te maken als een echte toerist, maar ik doe het toch. Ook hier ontdek ik weer waslijntjes met kleurige was, waaruit blijkt dat er toch echt mensen wonen...
Foto: krottenwijk voor Camana
In Camana kopen we broodjes in een zaakje midden in de stad. Terwijl we wachten tot het eten klaar is om mee te nemen, komt een moeder met kind achterop in een kleurige doek handgebreide vingerpoppetjes verkopen. Een sol per stuk, maar ze zijn zo lelijk, dat ik ze echt niet wil. Er komen nog meer vrouwen op ons af met hun kinderen die heel lief lachen en elke keer als je naar ze kijkt weer vragen of je er een wil kopen. Ze mogen de broodjeszaak duidelijk niet in, want ze blijven strak tegen het terras buiten staan als wij naar binnen lopen.
Foto: vingerpoppetjes-verkoop-mevrouw met kind in een typisch Peruaans kleed achterop
De broodjes eten we ff snel in de bus en dan gaan we een stukje op het strand wandelen. Lekker ff de benen strekken en uitwaaien. De golven zijn hier best wel hoog en er zijn veel vogels op het strand, die met het wegtrekkende water meerennen op zoek naar eten en weer snel wegvliegen of terugrennen als het water weer het strand op spoelt.
Op het strand zijn heel veel kleine gaatjes waar krabbetjes inzitten. Soms zie je er een, maar als je een klein beetje naar ze toe loopt verdwijnen ze snel weer in hun holletje. Ik krijg er een van een afstandje op de foto. Ook alleen maar omdat ik die mega zoom erop heb zitten.
Foto: strand en het krabbetje wat ik te snel af was ;-)
Als we Arequipa naderen zien we in de verte een aantal vulkanen, waaronder el Misti en Ampato, waar Juanita is geofferd 500 jaar geleden.
We passeren onderweg in de Andes een pickupauto met een stuk of 12 mensen in de achterbak en niemand op de bijrijdersstoel (!). Die hebben op de landerijen gewerkt vandaag en zijn weer op weg naar huis. Ze vinden het heel grappig dat ze ons zien en de vrouwen in de bak gaan de man slaan en die vindt dat weer heel grappig :) Wij zwaaien en zij zwaaien terug.
We passeren een truck vol met kratten levende kippen, ik weet even niet of ze dat in Nederland ook zo doen eigenlijk, in ieder geval in een dichte vrachtwagen áls ze al levend vervoerd worden.
We komen pas in Arequipa aan als het donker is. Vlak daarvoor zien we nog een prachtige gloed van het laatste licht op de top van el Misti...
Foto: visser op het strand
Ons hotel is schitterend en ik ga meteen heerlijk warm douchen. Arequipa ligt op 2380m hoogte en als de zon weg is, is het best koud al. Nog ff tv kijken (heel veel kanalen, we kunnen de Engels gesproken Ally mcBeal kijken en MTV) en dan gaan we de stad in om wat te eten. Lars brengt ons naar een prachtig restaurant. De binnenkant heeft een dak van een halve cylinder, en de muren en het dak zijn gemaakt van het bekende witte steen, wat afkomstig is van de vulkanen. We bestellen ons eten en een lekker rood wijntje wat erg makkelijk wegdrinkt. Dan staat Eduard op en strompelt richting wc. Hij krijgt de deur niet open en Lars snelt naar hem toe en vangt 'm nog net op als hij door z'n benen zakt. Eduard ligt een tijdje op een zachte bank en drinkt een glas cocathee en daarna krijgt hij weer wat kleur op z'n wangen. Waarschijnlijk een combinatie van de hoogte, misschien te weinig gedronken... Even rustig aan doen dus, maar dat geldt eigenlijk voor ons allemaal.
Het eten is echt fantastisch. Ik heb Alpaca steak, die bijna medium is, nog lekker rood vanbinnen, maar niet bloederig. De franse frietjes zijn niet zo vet en ik krijg er wat groente bij. Als toetje neem ik een pannenkoek met ijs en warme aardbeien. Ik ben verwend!
De meeste mensen zijn moe van de lange rit vandaag, Eduard voelt zich nog niet helemaal lekker, Steffen heeft nog steeds buikpijn en diarree en dus lopen we maar terug naar het hotel.
in het hotel drink ik met Tiny nog een biertje en dan komt Coen terug van het internet cafe. Die drinkt ook nog ff gezellig een biertje en dan gaan we lekker slapen met het vooruit zicht dat we kunnen uitslapen!