Dag 9 Parc Güell
Dag 9 Parc Güell
Ik voelde me gisteren al niet zo lekker en als ik al mn longen nu nog niet uit mn lijf heb gehoest, weet ik het ook niet meer. Deze ochtend voel ik me echt zo slecht dat ik het ontbijt oversla en nog lekker blijf liggen. Steffen neemt nog wel een muffin voor me mee en als hij gaat douchen draai ik me nog een keer om. Pas daarna kom ik eruit en douche ook nog even. Dat was wel nodig :)
Ons hotel:
Het duurt even voordat we bij Parc Guell zijn, eerst de metro en dan nog een stuk lopen langs een drukke verkeersweg. Het is echt ontzettend druk in het park, naast stelletjes en andere toeristen zijn er ook complete schoolklassen die uitgelaten worden in het park. Het eerste wat opvalt is die enorme hagedis die vol zit met (hoe kan het ook anders) gebroken gekleurde tegeltjes. Echt gaaf vind �k 'm. Ik had bijna in het winkeltje later nog een knuffel-versie gekocht, maar 20 euro ging me wat te ver.
Bij onze kaartjes voor de Sagrada Familia zat ook de toegang van het museum van Gaudi. Daar gaan we eerst kijken. In het gebouwtje waarin het museum zit, heeft Gaudi de laatste twintig jaar van zn leven gewoond voordat hij door een tram werd overreden. Het schijnt dat ie toen in zulke armoedige kleren gekleed was, dat hij niet direkt herkend werd als zichzelf.
Het museum staat vol met ontwerpen van banken en stoelen van Gaudi en portretten en kunstwerken die anderen voor hem hebben gemaakt.
We zitten nog een tijdje op de bankjes aan de rand van het grote plein boven het 'bos' van kolommen om uit te rusten van de wandeling hierheen. Doordat de bankjes golven heeft ieder 'groepje' een eigen zitje. We zitten een tijdje samen en ik probeer Steffen op de foto te krijgen met een leuke achtergrond van ons zitje, maar hij wil niet :) Geen gelukte foto's van Steffen dus :)
We lopen een klein rondje door het park waarbij we onder een soort van boomstammen lopen die overlopen in het 'plafond' van de gang en overgaan in de schuine wand, gemaakt van rotsblokken. Echt gaaf vind ik dit. Volgens mij ben ik Gaudi-fan :)
Ik voel me niet zo heel goed, en ben eigenlijk wel heel moe. Ik heb zin om relaxed in het gras een beetje te lummelen. We lopen het park naar boven in de hoop daar iets van gras of iets anders zachts tegen te komen waarin we ff lekker kunnen liggen. Haarspeldbochtjes van de kleinste soort naar boven, dit zou ik met de XT wel willen doen :)
Er komen hardlopers naar boven rennen en het gaat heel steil! Die sporen echt niet! Achterin het park is het niet onderhouden en zijn de paadjes ruw, ongelijk en met losse stenen. Deze paadjes lopen weer omlaag en omdat we later weer omhoog zouden moeten, lopen we maar niet omlaag :)
Opeens staan we buiten het park, dat is niet de bedoeling, dus klimmen we ergens over een muurtje en we staan weer in het park. We lopen een stukje en komen langs een bijna verlaten pleintje met zitjes. Helaas zitten die niet lekker, dus lopen we verder. Weer hardlopers, die zijn echt gek hierzo. Het uitkijkpunt met de drie kruizen beklimmen we maar niet. Stiekem hebben we al best een eind gelopen en het is redelijk warm, dus het vergt nogal wat inspanning al dat bergop geloop.
De weg eindigt met dezelfde kleine haarspeldbochtjes naar links en naar rechts. Nog even zitten op het terrasje en dan houden we het voor gezien. Het is inmiddels al drie uur ongeveer en we lopen terug naar het metrostation. Ik ben telkens op zoek naar churros, die ik in Aurillac gegeten heb en erg lekker waren.
Bij een barretje kopen we bocadillas bacon en queso. Met tomaat wordt het brood vochtig gemaakt en daarop komt de voor onze neus gebakken bacon erop. Het brood moest nog wel ff bij een bakker in de buurt gehaald worden want zelf had de barman niks meer liggen :) Het smaakt super en we gaan weer op weg.
Casa Vicens is hier in de buurt op loop afstand, dus die gaan we zoeken. Het plattegrondje in de lonely planet is niet heel duidelijk. Op dit gedeelte van Barcelona is niet ingezoomed met een kaart met een kleinere schaal. Onderweg worden we nog aangesproken door twee japanse meisjes of we weten waar we zijn. Nou euh ik DENK dat we hier zijn. Dat bleek achteraf niet juist:) We vinden Casa Vicens alsnog. Hier kun je verder niet in ofzo, hoewel het van binnen erg mooi schijnt te zijn. Van buiten doet het me nog steeds niets. Hele tegeltjes en rechte hoeken is niks voor Gaudi ;)
We willen Casa Batllo wel in, maar als we daar aankomen blijkt alleen het dak geopend voor publiek en het appartement zelf niet. Ja euh, nou dankomen we morgen wel weer terug. Het dak alleen is natuurlijk wat weinig.
We zijn om zes uur terug in het hotel en we slapen even tot zeven uur. Dat is echt zo lekker ;) We kleden ons om en gaan weer op zoek naar eten.
Ik wil wel bij het restaurantje aan het pleintje eten waar we gisteren nog een uur moesten wachten, Les Quinze Nits aan het pleintje Placa Reial in het oude centrum. Als we er om acht uur aankomen is er al een redelijke rij waarbij we aansluiten. De rij wordt steeds langer en langer tot belachelijke lengte eigenlijk.
Om half negen gaat het restaurant open en de rij staat tot aan de andere kant van het plein. In de tussentijd zijn we vermaakt met een jongleur die jongleert met brandende kegeltjes en die er best hoog mee gooit. Het is best knap wat ie doet en hij krijgt van ons een euro.
Om half negen mogen we naar binnen (eerst heeft een mannetje nog opgenomen hoeveel personen er telkens bij elkaar horen) en we eten echt heel lekker in dit goedkope restaurantje.
Voor 4 euro eet ik een salade met geitenkaas en honingdressing vooraf en voor 8 euro heb ik het duurste vleesgerecht wat er op de kaart stond: gegrilde eend met appelmoes. Die eend is supermals en heerlijk gekruid. Ff schudden met het pootje en het vlees valt er gewoon van af. Whoo en hij is lekker! De appelmoes is zelfgemaakt, warm en heel erg lekker. We nemen allebei het catalaanse toetje: almond ijs met creme catalan erbovenop en chocolade saus.
Na het eten kijken we nog bij het Palau de la Musica waar we misschien morgen nog heen willen.
Natuurlijk kijken we nog even bij onze spuitbuskunstenares voordat we weer gaan slapen. Ik kan er geen genoeg van krijgen :)