Dag 10 woensdag: Parc Joan Miro
Dag 10 woensdag: Parc Joan Miro, olympisch dorp, haven-industrie en Casa Batllo
Met de grootste moeite sta ik op en ga dit keer wel naar het ontbijt. Het werkt allemaal toch het beste als je wat brandstof in je lijf hebt. Net zoals Pino, die rijdt met benzine ook stukken beter dan zonder.
Ik heb bedacht dat ik zo min mogelijk uitdrogende zaken moet nuttigen, dus de koffie wordt overgeslagen en in plaats daarvan drink ik extra water. Het kan niet zo zijn dat ik elke dag stug uitdroog bij 22 graden celcius, lijkt mij, maar toch, je weet nooit waar het goed voor is.
Met de metro stappen we uit bij de halte bij het Parc van Joan Mir�. Op Bouwkunde heb ik ooit een analyse moeten maken van het toegangsgebouwtje wat bij het park hoort. We betreden het park aan de kant waar een heel grote plak beton ligt met een vierkante vijver met daarin een sculptuur van tegeltjes. Het lijkt een soort karikatuur kop van een eend ofzo, maar dan met een toeter ipv een snavel. Als uit een tekenfilmpje. Jammer dat ie omringd wordt door zoveel niets. Dat 'niets' resulteert er helaas niet in dat alle aandacht uitgaat naar dit beeld.
Er is graffiti en best wel wat afval wat hier rondslingert. Niet echt een uitnodigend park. Als we tussen de palmbomen doorlopen over grind/gravel-paden is de sfeer opeens stukken beter.
De lichtval tussen de bladeren door doet erg gezellig aan. Er zijn speeltoestellen voor kinderen en zitjes om op uit te rusten. Aan de park-kant van het gebouwtje van Joan Mir� (waarin een bibliotheek zit) is van betonnen goten een getrapt kanaaltje gemaakt. Het water stroomt bijna overal, maar het is vreselijk groen. Een man aan de andere kant van het water voert de tig duiven die op hem zijn afgekomen.
Aan de park-kant van het gebouwtje is alles volgespoten met graffiti. Wat ontzettend zonde. Ik heb nooit veel van architectuur begrepen (daarom ben ik ook bouwtechnologie gaan doen, veel makkelijker, want je hebt goed en fout, heerlijk :) maar dit gebouw vond ik wel heel mooi. Het heeft een aantal strakke lijnen en daar is alles aan opgehangen. Ook materialen vind ik goed gekozen. Maar het waarom? Ik vind het 'gewoon mooi'. Daar moet je bij de afstudeerrichting Architectuur natuurlijk niet mee aankomen :)
De toegangspoort is ook erg leuk. Die bestaat uit twee hekken waarin de vormen van rennende kinderen zijn te zien. Als de bibliotheek open is, staan deze hekken open. Vanaf de zijkant gezien rennen er kinderen de bieb in.
In gesloten toestand schuiven ze voor elkaar en zie je er niet zoveel van. Deze hekken waren niet genoeg om ongewenste bezoekers buiten openingstijden buiten de deur te houden, dus achter de 'kinderen' staan nog een setje 'echte' hekken.
Op weg naar het olympisch dorp lopen we langs de arena (voor het stierenvechten neem ik aan) waar heftig wordt gerenoveerd. Als we vlakbij de 'hoofdingang' van het park zijn zien we die vreselijke toeristenbussen met het complete dak als 'balkon' rondrijden. Op een bordje lees ik dat er een bus zou moeten zijn die alleen een rondje olympisch dorp doet. Aangezien mijn voeten nu al pijn doen (na een aantal dagen flink rondsjokken gaat dat steeds sneller) en ik met lopen m'n hoofd angstvallig stil probeer te houden omdat elke beweging pijn doet, overwegen we zo'n bus te nemen. We zoeken en informeren nog wat, maar we hadden het verkeerd. Die bussen gaan allemaaal heel barcelona door, met o.a. het olympisch dorp. Nah, dan maar lopen, hoe ver kan het zijn?
Nou als je de bordjes volgt heel erg lang. We zijn eerst helemaal om het park heengelopen via het paviljoen van Mies van der Rohe (waar ik nog illegaal foto's heb gemaakt tot ik werd weggestuurd... )om vervolgens bij de communicatiemast van Calatrava uit te komen.
Hier ging het me allemaal om, die mast is echt gaaf. We hebben een heel dik uur continu gelopen vanaf het het Parc Joan Mir� en dat olympisch dorp is op een heuvel gebouwd, dus allemaal bergop ook nog. Er is een grasveldje waar schoolkinderen een onbegrijpelijk spelletje aan het spelen zijn. Aan de rand van het grasveldje gaan wij liggen en volgens mij heb ik ff liggen pitten. Heerlijk loom word ik wakker en als we de spelregels van het balspel van de kinderen echt niet kunnen begrijpen, gaan we maar weer weg ;) Het stadion blijkt toch geopend en we lopen nog even naar binnen. Prachtig groen gras, geen grassprietje zit verkeerd. Egaal van kleur ook, daar is vast veel moeite in gestopt. We willen wat eten, een lekker broodje zoals gisteren, maar ze hebben hier alleen halve stokbroodjes die al een halve dag liggen te verpieteren in de vitrine en zo veel trek heb ik nou ook weer niet. We vinden op de terugweg nog wel wat te eten.
We lopen richting de stad weer als we een ingang voor een metrobaan zien die steil de heuvel afgaat en een kabelbaan die de heuvel juist verder op gaat. Ff checken in de LP, ah een of ander militair fort met een museum. We kopen een retour-kaartje en gaan met die kabelbaan omhoog. Het fort stelt niet echt veel voor. Een droge gracht met gras en perkjes, ophaalbrug waar nog wel militaire auto's naar binnen en naar buiten reden, oude kanonnen en mitrailleur op verhogingen.
We hebben uitzicht op de haven van Barcelona waar heel veel containeroverslag plaatsvindt. Na een dik half jaar werken op de afdeling Industrie&Milieu vind ik het natuurlijk heel interessant allemaal en ik maak driftig foto's en nog meer foto's en panorama-shots met overlap (belichting wordt automagisch door de camera gelijk gehouden voor elke foto omdat ie 'weet' dat je een panoramaserie foto's maakt, zo slim is dat apparaatje oeh) en nog meer foto's en nog een paar losse enz enz. Echt overdreven veel dus.
Steffen wordt er een beetje moe van. Na nog wat staren naar een vrachtschip wat door twee kleine bootjes wordt gekeerd in de haven en het heen en weer karren van straddle carriers op het containerterrein, besluiten we terug te gaan met het kabelbaantje. Daarna die metro schuin de heuvel af. Ze hebben de metro van binnen in platformpjes gemaakt, zodat je toch rechtop kunt staan, handig :)
We nemen de metro naar Casa Batllo. Alles is te bezichtigen dit keer (voor 16 fucking euro's p.p.) en we nemen er dan ook lekker de tijd voor. De 'gratis' audio guide vertelt ons over elke ruimte wat leuks. Zo gaaf is dit huis. Geen enkele muur, trap, kozijn, enz is van een rechte lijn voorzien. Alles is krom, golft, draait...
De gedachte van Gaud� hierachter is dat in de natuur ook geen ��n rechte lijn te ontdekken is en dat heeft hij als basis gebruikt voor de totale renovatie van dit woonhuis. Je komt vrij snel binnen in het grote woonvertrek wat aan de buitenkant ook zo prominent naar voren komt. De gevelstijlen tussen de ramen lijken op beenderen en het plafond draait vanuit alle punten in de ruimte naar het midden toe. Ook is er een haard met aan weerzijden twee bankjes en een soort champignon-vormige 'toegang' voor deze ruimte... Een foto zegt meer dan honderd woorden...-->
Het huis heeft twee atria. Gaud� heeft ook iets met licht. De kleur van de tegels is hierop aangepast en ook de grootte van de ramen. Onderin het atrium heb je minder licht dan bovenin, dus bovenin zijn de tegels donkerblauw. Deze kleur verloopt naar lichtblauw naar beneden.
Op de bovenste verdieping is een gang met witte boogjes (volgens de kettinglijn waar Gaudi fan van was) met daartussen 3 geveldelen die onafhankelijk van elkaar tussen de bogen zijn gemonteerd. Ze lopen schuin naar voren, zodat het licht van buiten diffuus naar boven toe naar binnen valt. Dit ziet er echt schitterend uit.
Op het dak is een soort balkon geklust boven de twee atria. Ik zou niet weten waarom je perse boven het atrium zou willen gaan zitten. Dat kan ook prima ernaast, op het echte dak zeg maar. Op het dak zijn de schoorsteen-einden weer te zien. Net zoals op Casa Mila zijn ze hier ook hier heel bijzonder, maar nu met tegeltjes bedekt. Het 'dak' wat je aan de voorkant ook zo duidelijk ziet, lijkt op de rug van een draak. De dakpannen zijn de schubben, zeg maar....
Samen met de Sagrada Familia (wat niet nieuw voor me was) vind ik dit het hoogtepunt van Barcelona (lees: Gaud�).
Dit is onze laatste avond in Barcelona. Ik wil eigenlijk heel graag nog een keer bij Les Quinze Nits eten, want het eten was gisteren echt heel erg lekker en zo goedkoop. Twee pluspunten. Oh nee drie, ze hadden gisteren echt ONWIJS lekkere versgeperste sinaasappelsap waar ik helaas maar 1 glas van kon krijgen, omdat alle verse sinaasappelsap daarna op was. Die moet ik echt nog een keer hebben :) In de rij worden we nu door twee andere straatartiesten vermaakt. Eerst een meisje wat met drie messen jongleert, maar elk mes nooit meer dan 1 keer rond laat draaien. Ze spreekt redelijk Engels en is heel leuk en spontaan. Toch vond ik die jongleur met brandende stokken leuker. Na het meisje komt een man met een diabolo die het 'zandlopertje' super hoog gooit. Dat vind ik dan weer heel knap. Zij krijgen ook een eurow van ons :)
Ipv een toetje eten we op straat later een ijsje. Op een terrasje op de ramblas drink ik een RETEdure versgeperste maar niet lekker zoete sinaasappelsap en bestel ik churros. Deze zijn niet zo heel lekker. Beetje te lang gefrituurd en te hard. Dat vind ik echt heel jammer. Steffen blijft maar zeggen dat churros echt niet Spaans zijn. Ik heb ze idd alleen op 1 plek op de Ramblas gevonden en in Frankrijk zouden we later nog veel meer (goeie) churros tegenkomen.
Gisteren zagen we haar al zitten. Vandaag is ze er weer. De reuzin. Gisteren zat ze nogal onnatuurlijk op een stoel met haar knie�n in haar nek enzo. Ik dacht nog: wat zit zij raar. Totdat ze ging staan. Haar (relatief kleine) vrienden kwamen zo ongeveer tot haar midde. Deze vrouw is een stuk langer dan 2 meter. Mijn god, waar haal je dan je kleren??? is het eerste wat ik denk. Ze loopt wat voorover en zal voor elke deur waar ze doo wil moeten bukken. Wat ongelofelijk onhandig. Ik zit stiekem naar haar te gluren vol ongeloof.
Natuurlijk gaan we deze laatste avond naar onze spuitbuskunstenares kijken, want ja, het is onze laatste avond! Ze heeft gezelschap gekregen van collega-spuitbus-kunstenaars, die een veel lager tempo hanteren dan zij, maar wel veel nauwkeuriger en met meer variatie hun tekeningen maken.
Deze laatste avond zie ik een kakkerlak snel wegrennen als we in onze hotelkamer het licht aanmaken. Getver. Ik ben blij dat ik 'm nu pas zie. Op de van Hasseltlaan in Delluf had ik ook af en toe kakkerlakken. Eenmaal in een flat krijg je ze er nooit meer uit, volgens de meneer van de kakkerlakkenbestrijding destijds. Nouja, die kakkerlak is vast heel bang van mij.... Zeker als ik zo megahard hoest 's nachts...