Dag 1: Barcelona
Het is maandag. Vandaag gaan we dan toch echt weg. Dat ging niet zomaar helaas. Maandag 10 mei is Carla, de partner van Kees omgekomen bij een motorongeluk. De begrafenis is vandaag. Kees heeft om een zo groot mogelijk aantal motorrijders in de rouwstoet gevraagd. Hoeveel moeite is het om drie dagen vakantie te laten schieten (we zouden afgelopen zaterdag al vertrekken) als je iemand een hart onder de riem kunt steken? Daarom gaan we vanmiddag na de uitvaart weg.
Wat een hoop motoren! Wat ontzettend gaaf dat er zoveel mensen op de motor zijn gekomen! Ik zie Kees in z'n nette pak en herken m eerst niet eens. Ik hou het niet droog, waar ik al bang voor was. Ik vond het een indrukwekkende rit naar de begraafplaats. De ceremonie was erg mooi. Kees heeft heel moedig nog een mooie toespraak gehouden en nog een aantal mensen hebben wat gezegd. Wat zijn begrafenissen toch verschrikkelijk aan de ene kant en aan de andere kant heel mooi. Zoveel mensen die voor 1 persoon zijn gekomen... Na de begrafenis zelf is er drinken en zijn er broodjes. Volgens Steffen doen ze dat om de mensen ergens anders aan te laten denken omdat het anders zo'n treurige toestand wordt. Wat is daar erg aan? Waarom mag je je niet ff laten gaan als je daar behoefte aan hebt? We condoleren Kees en de familie en praten nog even met bekenden. Dan moeten we toch echt weg.
Eerst langs huis, de spullen op de motoren binden. Shit, het tasje om het brandertje zijn we in Gorkum vergeten. Eerst daar langs dus. Uiteindelijk rijden we om half 7 uit Gorkum weg. We gingen de eerste dag(en) opschieten dus we knallen de snelweg op. Breda, Antwerpen, Brussel.
Ik zie langs de weg nog een enorm dood beest liggen. Zo groot als een medium hond ofzo, een soort bever-achtig beest is het. Dat is best schrikken. Normaal zie ik op zn grootst een aangereden kat liggen en te klein om in het voorbij rijden op scherp te stellen (ik kijk meestal ook weg). Bij Charleroi rijden we verkeerd. We dwalen een half uur rond de stad en besluiten de route te verleggen over een weg die we wel kunnen vinden.
Over donkere inmiddels franse wegen rij ik achter Steffen aan. Zodra het donker wordt zie ik nix meer dus hebben we gewisseld. Het is best koud, ik stop en trek de trui van steffen aan die bovenop in mijn fantastische alu koffer ligt. Zo dat scheelt.
We willen een Formule 1 hotel, dat is schoon en goedkoop. In Maubeuge blijken alle 32 kamers al bezet te zijn. Shit, het is al half 12 en ik heb geen zin om een camping te zoeken. We nemen het eerste het beste hotel in Maubeuge die een heerlijk warme douche blijkt te hebben. Daar waren we aan toe!